بارون کارل گوستاف امیل مانرهایم (ژوئن ۱۸۶۷ – ۲۷ ژانویه ۱۹۵۱) یک فرمانده نظامی، اشراف و دولت مرد فنلاندی بود. او به عنوان رهبر نظامی سفیدها درجنگ داخلی فنلاند(۱۹۱۸)، به عنوان نایب السلطنه فنلاند(۱۹۱۸–۱۹۱۹)، به عنوان فرمانده کل نیروهای دفاعی فنلاند در طول جنگ جهانی دوم(۱۹۳۹–۱۹۴۵)، و به عنوان ششمین رئیس‌جمهور فنلاند(۱۹۴۴–۱۹۴۶) خدمت کرد. فیلد مارشال فنلاند شد در سال (۱۹۴۲)عنوان مارشال افتخاری فنلاند منصوب شد. امپراتوری روسیه هنوز در دوران کودکی مانرهایم بر دوک نشین بزرگ فنلاند تسلط داشت و مانرهایم در ارتش امپراتوری روسیه خدمت کرد و در جنگ روسیه و ژاپن و جبهه شرقی جنگ جهانی اول اعزام شد و تا سال ۱۹۱۷ به درجه سپهبدی رسید. او در مراسم تاجگذاری امپراتور نیکلاس دوم در سال ۱۸۹۶ جایگاه برجسته ای داشت و بعداً چندین ملاقات خصوصی با تزار داشت. پس از کودتای بلشویکی نوامبر ۱۹۱۷ در روسیه، فنلاند در ۶ دسامبر استقلال خود را اعلام کرد، اما به زودی درگیر جنگ داخلی فنلاند در سال ۱۹۱۸ بین " سفیدها " که سربازان مجلس سنای فنلاند با حمایت نیروهای امپراتوری آلمان بودند و " قرمزها " طرفدار بلشویک شد یک هیئت فنلاندی در ژانویه ۱۹۱۸ مانرهایم را به عنوان رئیس نظامی سفیدها انتخاب کرد. و آنها را به پیروزی رساند و رژه پیروزی پیروزمندانه را در ماه مه در هلسینکی برگزار کرد. او پس از گذراندن مدتی در خارج از کشور، به فنلاند دعوت شد تا از دسامبر ۱۹۱۸ تا ژوئیه ۱۹۱۹ به عنوان دومین نایب السلطنه کشور یا رئیس دولت خدمت کند. او با وجود سلطنت طلب بودن، رسماً قانون اساسی جمهوری‌خواه فنلاند را تصویب کرد. او سپس در اولین انتخابات ریاست جمهوری فنلاند در سال ۱۹۱۹ در مقابل کی جی استالبرگ شرکت کرد اما شکست خورد و از سیاست کنار رفت. مانرهایم در سال ۱۹۲۰ به تأسیس اتحادیه مانرهایم برای رفاه کودکان کمک کرد و از سال ۱۹۲۲ تا زمان مرگش ریاست صلیب سرخ فنلاند را بر عهده داشت. زمانی که پرزیدنت Svinhufvud او را به عنوان رئیس شورای دفاع فنلاند در سال ۱۹۳۱ منصوب کرد، او را به یک نقش مرکزی در سیاست دفاع ملی بازگرداند که وظیفه آن آماده‌سازی برای جنگ احتمالی با اتحاد جماهیر شوروی بود. همچنین قرار شد در صورت وقوع جنگ، وی به‌طور موقت فرماندهی کل نیروهای مسلح کشور را برعهده بگیرد بر این اساس، پس از حمله شوروی به فنلاند در نوامبر ۱۹۳۹ در جنگ زمستانی، Mannerheim جایگزین رئیس‌جمهور کیوستی کالیو به عنوان فرمانده کل شد و این پست را برای پنج سال آینده اشغال کرد. او به نماد متحد کننده تلاش‌های جنگی و بخشی از رهبری اصلی کشور تبدیل شد. او شخصاً در برنامه‌ریزی عملیات بارباروسا شرکت کرد و نیروهای دفاعی فنلاند را در تهاجم به اتحاد جماهیر شوروی در کنار آلمان نازی کمک کردند. به جنگ مستمر (۱۹۴۱–۱۹۴۴) رهبری کرد. در سال ۱۹۴۴، زمانی که دورنمای شکست آلمان نازی در جنگ جهانی دوم مشخص شد، پارلمان فنلاند مانرهایم را به عنوان رئیس‌جمهور فنلاند منصوب کرد و او بر مذاکرات صلح با اتحاد جماهیر شوروی و بریتانیا نظارت داشت. او که قبلاً سلامتش رو به وخامت بود، در سال ۱۹۴۶ از ریاست جمهوری استعفا داد و بیشتر عمر باقی مانده خود را در آسایشگاهی در سوئیس گذراند، جایی که خاطرات خود را نوشت و در سال ۱۹۵۱ در آنجا درگذشت. مانرهایم در دوک نشین بزرگ فنلاند، در امپراتوری روسیه، در یک خانواده اشرافی سوئدی زبان که در اواخر قرن هجدهم در فنلاند ساکن شدند، به دنیا آمد. جد پدری او آلمانی الاصل به نام مارهین بود که در قرن هفدهم به سوئد مهاجرت کرد. اصل و نسب مادرش اهل سودرمانلند، سوئد است.
== زندگی == کارل مانرهیم روز ۴ ژوئن سال ۱۸۶۷ در یک خانواده اشرافی سوئدی-آلمانی زاده شد. پس از گذراندن دوره آموزشی در دانشکده هامینا، سال ۱۸۸۷ وارد دانشکده سواره‌نظام نیکولایفسکایا در روسیه شد. پس از فارغ‌التحصیلی در هنگ ۱۵ سواره‌نظام خدمت کرد تا این که به گارد سواره‌نظام تزار پیوست. خط مقدم را در جنگ روسیه و ژاپن در سال‌های ۱۹۰۴ و ۱۹۰۵ تجربه کرد. سال ۱۹۱۱ فرمانده هنگ اولان محافظان شخصی تزار شد. سال ۱۹۱۳ به فرماندهی یک تیپ سواره‌نظام برگزیده شد. هنگام آغاز جنگ جهانی اول فرمانده تیپ نخبه گارد سواره‌نظام در جبهه‌های رومانی و اتریش-مجارستان بود. سال ۱۹۱۵ فرماندهی لشکر دوازدهم سواره‌نظام به او سپرده شد. از ماه آوریل سال ۱۹۱۷ در حالیکه سپهبد شده بود، شروع به حمایت دولت بولشویک کرد. بدین جهت پائیز همان سال از مقام خود خلع و زمستان بازنشسته شد. پس از اعلان استقلال فنلاند، ماهٰ ژانویه سال ۱۹۱۸ به وطن بازگشت و به سرعت درگیر جنگ داخلی بین نیروهای سفید و سرخ شد. مانرهیم فرماندهی گارد سفید را حصول پیروزی بر عهده داشت. پس از جنگ مدت کوتاهی نایب‌السلطنه بود و برای کسب پشتیبانی بین‌المللی برای کشور تازه‌استقلال‌یافته خود به سفرهای خارجی رفت. ماه ژانویه سال ۱۹۱۹ نامزد انتخابات نخستین دوره ریاست‌جمهوری فنلاند شد اما با شکست در آن از سیاست کناره گرفت. مانرهیم بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۵۱ رئیس جمعیت صلیب سرخ فنلاند بود و در کمیته بین‌المللی صلیب سرخ عضویت داشت. او اتحادیه مانرهیم برای رفاه کودکان را بنیان نهاد و تا سال ۱۹۳۴ مدیر کل بانک هلسینکی بود. او همچنین عضو هیئت‌مدیره شرکت نوکیا بود. سال ۱۹۳۱ توسط رئیس‌جمهور پر اویند سوینهوفوود به عضویت شورای دفاع کشور درآمد. سال ۱۹۳۳ درجه فیلد مارشال به مانرهیم اعطا شد. هنگام تهاجم شوروی به فنلاند در سال ۱۹۳۹ موسوم به جنگ زمستان، به عنوان فرمانده کل نیروی زمینی فنلاند برگزیده شد و در طول جنگ جهانی دوم در این جایگاه بود.
منابع
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Carl Gustaf Emil Mannerheim». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۲ مارس ۲۰۱۴. «Carl Gustaf Emil Mannerheim». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ ژانویه ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱۲ مارس ۲۰۱۴. {{cite web}}: بیش از یک پارامتر |تاریخ بایگانی= و |archivedate= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |نشانی بایگانی= و |archiveurl= داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
