جنگ‌های سه پادشاهی

جنگ‌های سه پادشاهی به مجموعه‌ای از جنگ‌ها گفته می‌شود که از سال ۱۶۳۹ تا ۱۶۵۳ در انگلستان، اسکاتلند و ایرلند رخ داد. این سه سرزمین در آن زمان واحدهایی جداگانه بودند که در قالبِ اتحاد شخصی زیر فرمان چارلز یکم اداره می‌شدند. حاصل جنگ‌های داخلی انگلستان، پیروزی پارلمان و اعدام چارلز یکم (۱۶۴۹) بود. در پی آن، نظام جمهوری موسوم به «مشترک‌المنافع انگلستان» (Commonwealth of England) تا سال ۱۶۶۰ برقرار ماند. هرچند جنگ‌های سه پادشاهی در سال ۱۶۵۳ به پایان رسید و یک حکومت یکپارچه تشکیل شد، اما بحران سیاسی پس از مرگ الیور کرامول (۱۶۵۸ ) در نهایت به بازگردانی پادشاهی انگلستان و ادامه سلطنت دودمان استوارت انجامید. جنگ‌های سه پادشاهی عبارت‌اند از: جنگ اسقف‌ها (۱۶۳۹−۱۶۴۰)، نخستین جنگ داخلی انگلستان (۱۶۴۲–۱۶۴۶)، جنگ داخلی اسکاتلند در سال ۱۶۴۴-۱۶۴۵، شورش ۱۶۴۱ ایرلند و تشکیل دولت خودگردان ایرلند و بقای آن از سال ۱۶۴۲-۱۶۴۹، جنگ داخلی دوم انگلستان (فوریه تا اوت ۱۶۴۸)، جنگ‌های کنفدراسیون ایرلند (۱۶۴۱ تا ۱۶۵۳)، تسخیر ایرلند توسط کرامول (۱۶۴۹−۱۶۵۳)، جنگ انگلیسی−اسکاتلندی (۱۶۵۰ تا ۱۶۵۲) که با نام جنگ داخلی سوم نیز شناخته می‌شود.

== جستارهای وابسته == جنگ‌های داخلی انگلستان دودمان استوارت بازگرداندی پادشاهی انگلیسی بریتانیا انگلستان

منابع

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Wars of the Three Kingdoms». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ آگوست ۲۰۱۴.