نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: United States Armed Forces) نیروهای نظامی ایالات متحده آمریکا هستند. قانون فدرال ایالات متحده شش نیروی مسلح را تعیین کرده است: ارتش، سپاه تفنگداران دریایی، نیروی دریایی، نیروی هوایی، نیروی فضایی و گارد ساحلی که برای هر کدام نقش‌ها و حوزه‌های عملیاتی ویژه‌ای تعیین‌شده است. به استثنای گارد ساحلی که در زمان صلح تحت نظر وزارت امنیت میهن (DHS) فعالیت می‌کند، سایر نیروها تحت نظر وزارت دفاع (DoD) سازماندهی شده‌اند. این نیروها که در طول جنگ انقلاب آمریکا تأسیس شدند، ارتش و نیروی دریایی و بعدها سایر نیروها، نقشی تعیین‌کننده در تاریخ این کشور ایفا کرده‌اند. آن‌ها از طریق درگیری‌هایی مانند جنگ‌های بربری و جنگ ۱۸۱۲ به تحکیم ملی اولیه کمک کردند، تکامل سرزمینی کشور را شکل دادند و در درگیری‌های جهانی از جمله جنگ جهانی اول، جنگ جهانی دوم، جنگ سرد و جنگ علیه تروریسم مشارکت داشتند. لایحه امنیت ملی ۱۹۴۷ با ایجاد وزارت دفاع، نیروی هوایی و شورای امنیت ملی، تشکیلات نظامی را سازماندهی مجدد کرد؛ در سال ۱۹۴۹، اصلاحیه‌ای بر این قانون، وزارتخانه‌های هم‌تراز کابینه ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی را در وزارت دفاع ادغام کرد و ساختار دفاعی یکپارچه‌ای را تحت کنترل غیرنظامی رسمی ساخت. نیروی فضایی در سال ۲۰۱۹ به عنوان جدیدترین شاخه تأسیس شد. رئیس‌جمهور آمریکا به عنوان فرمانده کل قوا خدمت می‌کند و از طریق وزارت دفاع و برای گارد ساحلی در زمان صلح، از طریق وزارت امنیت میهن، بر نیروهای مسلح اعمال قدرت می‌کند. از سال ۱۹۷۳، ایالات متحده نیروی تمام‌داوطلب را حفظ کرده است، اگرچه سیستم خدمات انتخابی همچنان مجاز است که اکثر شهروندان و ساکنان مرد بین ۱۸ تا ۲۵ سال را برای خدمت وظیفه ثبت‌نام کند. هر شش نیرو همچنین در میان هشت خدمت یکپارچه ایالات متحده قرار دارند. نیروهای مسلح شامل پرسنل وظیفه فعال، اجزای ذخیره و گارد ملی هستند. نیروهای مسلح ایالات متحده به طور گسترده‌ای قدرتمندترین و پیشرفته‌ترین نیروی نظامی جهان محسوب می‌شوند. بودجه نظامی ایالات متحده در سال ۲۰۲۵ برابر با ۹۵۷ میلیارد دلار آمریکا بود که بالاترین میزان در جهان است و ۳۳٪ از هزینه‌های نظامی جهان را تشکیل می‌دهد. تعداد پرسنل شش نیروی مسلح در کنار هم، آن‌ها را در میان بزرگ‌ترین نیروهای مسلح دولتی جهان قرار می‌دهد. نیروهای مسلح ایالات متحده به دلیل بودجه کلان خود، قابلیت‌های قابل‌توجهی در دفاع و اعمال قدرت دارند که منجر به فناوری‌های پیشرفته و قدرتمندی‌شده است که استقرار گسترده نیرو در سطح جهانی را ممکن می‌سازد، از جمله حدود ۸۰۰ پایگاه نظامی در سراسر جهان.
تاریخچه
تاریخچه نیروهای مسلح ایالات متحده به ۱۴ ژوئن ۱۷۷۵، با ایجاد ارتش قاره‌ای بازمی‌گردد، حتی پیش از آنکه اعلامیه استقلال، تأسیس ایالات متحده را رقم بزند. نیروی دریایی قاره‌ای که در ۱۳ اکتبر ۱۷۷۵ تأسیس شد و تفنگداران دریایی قاره‌ای که در ۱۰ نوامبر ۱۷۷۵ ایجاد شدند، در فاصله‌ای کوتاه توسط کنگره قاره‌ای برای دفاع از ملت جدید در برابر امپراتوری بریتانیا در جنگ انقلاب آمریکا تشکیل شدند. این نیروها در سال ۱۷۸۴ پس از آنکه معاهده پاریس به جنگ انقلاب پایان داد، منحل شدند. کنگره کنفدراسیون در ۳ ژوئن ۱۷۸۴، ارتش ایالات متحده کنونی را ایجاد کرد. کنگره ایالات متحده در ۲۷ مارس ۱۷۹۴ نیروی دریایی کنونی و در ۱۱ ژوئیه ۱۷۹۸ سپاه تفنگداران دریایی کنونی را ایجاد کرد. هر سه نیرو ریشه خود را به پیشینیان قاره‌ای مربوطه خود می‌رسانند. تصویب قانون اساسی در سال ۱۷۸۷ به کنگره قدرت «ایجاد و پشتیبانی از ارتش‌ها»، «تدارک و نگهداری نیروی دریایی» و «تدوین قوانین برای اداره و تنظیم نیروهای زمینی و دریایی» و همچنین قدرت اعلام جنگ را داد. رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا فرمانده کل قوای نیروهای مسلح ایالات متحده است. گارد ساحلی ایالات متحده ریشه خود را در تشکیل سرویس کاتر درآمد در ۴ اوت ۱۷۹۰ می‌داند که در ۲۸ ژانویه ۱۹۱۵ با سرویس نجات غریق ایالات متحده ادغام شد تا گارد ساحلی را تشکیل دهد. نیروی هوایی ایالات متحده در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۷ به عنوان یک شاخه مستقل تأسیس شد؛ این نیرو ریشه خود را در تشکیل بخش هوانوردی، سپاه سیگنال ارتش ایالات متحده می‌داند که در ۱ اوت ۱۹۰۷ شکل گرفت و پیش از آنکه در لایحه امنیت ملی ۱۹۴۷ به عنوان یک شاخه مستقل به رسمیت شناخته شود، بخشی از نیروهای هوایی ارتش ایالات متحده بود. سپاه افسران خدمات بهداشت عمومی ایالات متحده پیش‌تر از ۲۹ ژوئیه ۱۹۴۵ تا ۳ ژوئیه ۱۹۵۲ به عنوان شاخه‌ای از نیروهای مسلح ایالات متحده در نظر گرفته می‌شد و اکنون یکی از هشت سرویس یونیفرم‌پوش ایالات متحده است. در صورتی که این نهاد دوباره به خدمت فعال فراخوانده شود، هفتمین شاخه نیروهای مسلح را تشکیل خواهد داد. نیروی فضایی ایالات متحده در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۹ به عنوان یک شاخه مستقل تأسیس شد. این ششمین شاخه ارتش ایالات متحده و نخستین شاخه جدید در ۷۲ سال گذشته است. ریشه نیروی فضایی را می‌توان در فرماندهی عملیات فضایی جستجو کرد که در ۱ سپتامبر ۱۹۸۲ شکل گرفت و یکی از فرماندهی‌های اصلی نیروی هوایی ایالات متحده بود. دفتر خدمات پژوهشی کنگره ایالات متحده از سال ۱۷۹۸ سالانه «فهرست استقرار نیروهای نظامی ایالات متحده در خارج از کشور» را منتشر می‌کند.
== ساختار == فرماندهی رئیس‌جمهور بر نیروهای مسلح ایالات متحده در اصل دوم قانون اساسی تثبیت‌شده است که بر اساس آن، رئیس‌جمهور به عنوان «فرمانده کل ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده و شبه‌نظامیان ایالت‌های مختلف، هنگامی که به خدمت واقعی ایالات متحده فراخوانده شوند» نامیده می‌شود. نیروهای مسلح ایالات متحده میان دو وزارتخانه کابینه تقسیم شده‌اند؛ وزارت دفاع به عنوان وزارتخانه اصلی کابینه برای امور نظامی عمل می‌کند و وزارت امنیت میهن مسئول اداره گارد ساحلی ایالات متحده است. زنجیره فرماندهی نظامی از رئیس‌جمهور ایالات متحده به وزیر دفاع (برای سرویس‌های تحت نظر وزارت دفاع) یا وزیر امنیت میهن (برای سرویس‌های تحت نظر وزارت امنیت میهن) جریان دارد که کنترل غیرنظامی نیروهای نظامی را تضمین می‌کند. در درون وزارت دفاع، وزارتخانه‌های نظامی (وزارت ارتش، وزارت نیروی دریایی و وزارت نیروی هوایی) نهادهایی با رهبری غیرنظامی هستند که بر شاخه‌های نظامی هم‌تراز که در هر وزارتخانه سازماندهی شده‌اند، نظارت می‌کنند. وزارتخانه‌ها و سرویس‌های نظامی مسئول سازماندهی، آموزش و تجهیز نیروها هستند و زنجیره فرماندهی عملیاتی از طریق فرماندهی رزمی یکپارچه جریان دارد.
ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا
ستاد مشترک نیروهای مسلح، اگرچه خارج از زنجیره فرماندهی عملیاتی قرار دارد، ارشدترین نهاد نظامی وزارت دفاع است. این ستاد توسط رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح هدایت می‌شود که مشاور اصلی رئیس‌جمهور و وزیر دفاع در امور نظامی است. معاون آن‌ها نایب‌رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح است. هم رئیس و هم نایب‌رئیس از اعمال فرماندهی نظامی بر ستاد مشترک یا هر یک از نیروهای مسلح، به استثنای ستاد مشترک، منع شده‌اند. سایر اعضا شامل رئیس ستاد نیروی زمینی، فرمانده سپاه تفنگداران دریایی، فرمانده عملیات نیروی دریایی، رئیس ستاد نیروی هوایی، فرمانده عملیات‌های فضایی و رئیس دفتر گارد ملی هستند. فرمانده گارد ساحلی عضو رسمی ستاد مشترک نیست، اما گاهی به عنوان یکی از روسای سرویس‌های نظامی در جلسات شرکت می‌کند. مشاور ارشد درجه‌دار رئیس ستاد مشترک، ارشدترین درجه‌دار غیرکمیسیونی (NCO) در نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا است و یک درجه نظامی منحصربهفرد برای نیروهای وظیفه است که تنها یک نفر می‌تواند آن را در اختیار‌داشته باشد. او مشاور اصلی نیروهای وظیفه برای رئیس ستاد مشترک است و تحت نظر وزیر دفاع خدمت می‌کند. رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، وزیر دفاع، وزیر امنیت میهن و رئیس ستاد مشترک، اعضای شورای امنیت ملی ایالات متحده آمریکا هستند که به رئیس‌جمهور در امور امنیت ملی، نظامی و سیاست خارجی مشاوره می‌دهند. مشاور امنیت ملی، مشاور امنیت میهن و قائم‌مقام مشاور امنیت ملی نیز ممکن است از اعضای نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا باشند. کمیته قائم‌مقام‌های شورای امنیت ملی همچنین شامل قائم‌مقام وزیر دفاع، قائم‌مقام وزیر امنیت میهن و نایب‌رئیس ستاد مشترک است. رهبری نظامی، شامل وزیر دفاع، وزیر امنیت میهن و رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح نیز در شورای ملی فضایی حضور دارند.
فرماندهی‌های رزمی یکپارچه
فرماندهی‌های رزمی یکپارچه، فرماندهی‌های نظامی مشترکی هستند که از نیروهای چندین دپارتمان نظامی تشکیل شده‌اند و زنجیره فرماندهی آن‌ها از رئیس‌جمهور به وزیر دفاع و سپس به فرماندهان فرماندهی‌های رزمی می‌رسد. هر شاخه نظامی، نیروهایی را سازماندهی، آموزش و تجهیز می‌کند که سپس از طریق فرماندهی‌های مولفه شاخه، به فرماندهی‌های رزمی یکپارچه ارائه می‌شوند. فرماندهی عملیات ویژه و فرماندهی سایبری نیز فرماندهی‌های عملیات ویژه تئاتر یا ستاد فرماندهی نیروی مشترک – سایبری را به سایر فرماندهان رزمی ارائه می‌دهند. مولفه‌های نیروی زمینی معمولاً دارای نقش دوگانه به عنوان فرمانده مولفه نیروی مشترک زمینی، مولفه‌های نیروی دریایی معمولاً دارای نقش دوگانه به عنوان فرمانده مولفه نیروی مشترک دریایی و مولفه‌های نیروی هوایی معمولاً دارای نقش دوگانه به عنوان فرمانده مولفه نیروی مشترک هوایی هستند؛ همچنین فرماندهی عملیات ویژه تئاتر دارای نقش دوگانه به عنوان مولفه عملیات ویژه نیروی مشترک و مولفه نیروی فضایی معمولاً دارای نقش دوگانه به عنوان مولفه فضایی نیروی مشترک است.
آژانس‌های پشتیبانی رزمی
آژانس‌های پشتیبانی رزمی، آژانس‌های وزارت دفاع هستند که مأموریت‌های پشتیبانی رزمی دارند و به نیروهای عملیاتی که در حال برنامه‌ریزی یا انجام عملیات‌های نظامی هستند، خدمات ارائه می‌دهند. این شامل پشتیبانی در طول درگیری یا در انجام سایر فعالیت‌های نظامی مرتبط با مقابله با تهدیدات علیه امنیت ملی ایالات متحده است. این مأموریت بر ارائه پشتیبانی به سطوح فرماندهی رزمی (CCMD) و پایین‌تر متمرکز است و ممکن است تمام ابعاد مأموریت آژانس پشتیبانی رزمی را در بر نگیرد.
== شاخه‌های خدمتی == نیروهای مسلح ایالات متحده از شش شاخه خدمتی نظامی هم‌تراز تشکیل‌شده است. پنج شاخه از این نیروها، یعنی ارتش ایالات متحده، سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده، نیروی دریایی ایالات متحده، نیروی هوایی ایالات متحده و نیروی فضایی ایالات متحده، بخشی از وزارت دفاع هستند. گارد ساحلی ایالات متحده به‌طور معمول تحت نظر وزارت امنیت میهن ایالات متحده آمریکا قرار دارد، اما ممکن است به دستور رئیس‌جمهور یا کنگره به وزارت نیروی دریایی (که نهاد غیرنظامی ناظر بر سپاه تفنگداران دریایی و نیروی دریایی ایالات متحده است) در وزارت دفاع منتقل شود. به استثنای گارد ساحلی، شاخه‌های نظامی تنها وظیفه سازماندهی، آموزش و تجهیز نیروها را بر عهده دارند. فرماندهی‌های رزمی یکپارچه مسئولیت کنترل عملیاتی نیروهای غیرخدمتی را بر عهده دارند. به هر یک از شاخه‌های نظامی، نقش و حوزه‌ای اختصاص داده‌شده است. ارتش ایالات متحده عملیات‌های زمینی را هدایت می‌کند، در حالی که نیروی دریایی و سپاه تفنگداران دریایی عملیات‌های دریایی را انجام می‌دهند؛ سپاه تفنگداران دریایی در عملیات‌های آبی-خاکی و ساحلی در پشتیبانی از نیروی دریایی تخصص دارد. نیروی هوایی عملیات‌های هوایی و نیروی فضایی عملیات‌های فضایی را هدایت می‌کنند. گارد ساحلی ایالات متحده از این جهت منحصربهفرد است که یک شاخه نظامی متخصص در عملیات‌های دریایی و همچنین یک نهاد مجری قانون است.
ارتش ایالات متحده
ارتش ایالات متحده (USA) نیروی زمینی نیروهای مسلح ایالات متحده و بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین شاخه خدمتی است. این نیرو که در اصل در سال ۱۷۷۵ به عنوان ارتش قاره‌ای تأسیس شد، شامل یک میلیون سرباز در ارتش منظم، ارتش ایالات متحده (ذخیره)، و گارد ملی ارتش است. ارتش به عنوان شاخه اصلی زمینی نیروهای مسلح عمل می‌کند و مسئولیت هدایت عملیات‌های جنگ زمینی را بر عهده دارد. ارتش ایالات متحده تحت وزارت ارتش ایالات متحده سازماندهیشده است که یک وزارتخانه نظامی تحت رهبری وزیر ارتش ایالات متحده و معاون وزیر ارتش ایالات متحده است. خودِ ارتش ایالات متحده توسط رئیس ستاد ارتش و معاون رئیس ستاد ارتش هدایت می‌شود که هر دو ژنرال هستند و توسط گروهبان یکم ارتش مشاوره می‌شوند. مسئولیت اصلی ارتش، هدایت نبرد زمینی سریع و پایدار به عنوان بخشی از نیروی مشترک است. قدرت زمینی ارتش بر نابودی نیروهای مسلح دشمن، اشغال قلمرو آن و درهم‌شکستن اراده دشمن متمرکز است. پنج شایستگی اصلی ارتش عبارتند از:
نبرد زمینی سریع و پایدار عملیات‌های تسلیحات ترکیبی: مانور تسلیحات ترکیبی و امنیت مناطق وسیع عملیات‌های زرهی و مکانیزه عملیات‌های هوابرد و یورش هوایی عملیات‌های ویژه آماده‌سازی و پشتیبانی از تئاتر عملیاتی برای نیروی مشترک یکپارچه‌سازی قدرت ملی، چندملیتی و مشترک در زمین
سیزده وظیفه مشخص‌شده برای ارتش عبارتند از:
هدایت عملیات‌های رزمی تسلیحات ترکیبی سریع و پایدار در زمین در تمامی محیط‌ها و انواع عوارض، از جمله محیط‌های پیچیده شهری، به منظور شکست نیروهای زمینی دشمن و تصرف، اشغال و دفاع از مناطق زمینی. هدایت پدافند هوایی و دفاع موشکی برای پشتیبانی از کارزارهای مشترک و کمک به دستیابی به برتری هوایی. این وظیفه توسط شاخه توپخانه پدافند هوایی ایالات متحده آمریکا، به‌ویژه توسط فرماندهی دهم پدافند هوایی و موشکی ارتش، فرماندهی سی و دوم پدافند هوایی و موشکی ارتش، فرماندهی نود و چهارم پدافند هوایی و موشکی ارتش، فرماندهی دویست و شصت و سوم پدافند هوایی و موشکی ارتش و فرماندهی دفاع موشکی و فضایی ارتش انجام می‌شود. هدایت عملیات‌های هوابرد، یورش هوایی و آبی-خاکی. ارتش مسئولیت اصلی توسعه دکترین، تاکتیک‌ها، تکنیک‌ها و رویه‌های هوابرد را بر عهده دارد. عملیات‌های هوابرد و یورش هوایی ارتش توسط سپاه هجدهم هوابرد، لشکر ۱۱ هوابرد، لشکر ۸۲ام هوابرد، لشکر ۱۰۱ هوابرد و تیپ ۱۷۳ هوابرد انجام می‌شود. هدایت عملیات‌های امور غیرنظامی. عملیات‌های امور غیرنظامی توسط ستاد فرماندهی عملیات‌های ویژه نیروی زمینی ایالات متحده، عمدتاً تحت نظر فرماندهی امور غیرنظامی و عملیات‌های روانی ارتش ایالات متحده و تیپ ۹۵ امور غیرنظامی انجام می‌شود. هدایت عملیات‌های رودخانه‌ای. اشغال قلمروها در خارج از کشور و فراهم‌سازی مقدمات اولیه برای استقرار یک دولت نظامی تا زمان انتقال این مسئولیت به سایر مقامات. ممانعت از قدرت دریایی، قدرت فضایی، قدرت هوایی و ارتباطات دشمن از طریق عملیات در زمین و از مبدأ زمین. ارائه آماد (لجستیک) به عملیات‌ها و کارزارهای مشترک، شامل ترابری مشترک ساحلی و درون‌تئاتری پرسنل و تجهیزات حیاتی و حساس به زمان. این وظیفه عمدتاً از طریق شاخه لجستیک ارتش ایالات متحده، شامل سپاه تدارکات ارتش ایالات متحده، سپاه مهمات ارتش ایالات متحده، سپاه ترابری و از طریق فرماندهی تجهیزات نیروی زمینی ایالات متحده و فرماندهی استقرار و توزیع سطحی نظامی انجام می‌شود. ارائه پشتیبانی به عملیات‌های فضایی برای تقویت کارزارهای مشترک، با هماهنگی سایر شاخه‌های نظامی (عمدتاً نیروی فضایی ایالات متحده)، فرماندهی‌های رزمی (عمدتاً فرماندهی فضایی ایالات متحده) و سایر وزارتخانه‌ها و سازمان‌های دولتی ایالات متحده. عملیات‌های فضایی ارتش توسط فرماندهی دفاع موشکی و فضایی ارتش انجام می‌شود. هدایت برنامه‌های مجاز کارهای عمرانی، شامل پروژه‌های بهبود ناوبری، مهار سیل، کنترل فرسایش ساحلی و سایر توسعه‌های منابع آبی در ایالات متحده، قلمروها و دارایی‌های آن، و هدایت سایر فعالیت‌های غیرنظامی مقرر‌شده توسط قانون. این موارد توسط سپاه مهندسی ارتش ایالات متحده انجام می‌شود. ارائه تخلیه پزشکی هوایی درون‌تئاتری. این مأموریت‌ها توسط سپاه خدمات پزشکی ارتش ایالات متحده و شاخه هوانوردی ارتش ایالات متحده انجام می‌شود. هدایت عملیات شناسایی، نظارت و کشف هدف. بهره‌برداری از خطوط ارتباطی زمینی. این وظیفه عمدتاً از طریق سپاه ترابری و فرماندهی استقرار و توزیع سطحی نظامی انجام می‌شود.
پیاده‌نظام
شاخه پیاده‌نظام هسته اصلی قدرت رزمی زمینی این نیرو را تشکیل می‌دهد. پیاده‌نظام ارتش ایالات متحده به‌طور کلی به ام۴ کارباین و ام۲۴۹ مجهز است که قرار است با تفنگ XM7 و XM250 جایگزین شوند. پیاده‌نظام بخش اصلی «تیم‌های رزمی تیپ» ارتش است. پرتعدادترین نوع آن، «تیم رزمی تیپ پیاده‌نظام» است که از گردان‌های پیاده‌نظام سبک تشکیل‌شده که به‌صورت پیاده می‌جنگند. تیم‌های رزمی تیپ پیاده‌نظامِ لشکر ۸۲ام هوابرد دارای قابلیت یورش هوایی هستند و سربازان پیاده‌نظام توسط بالگردهای یو‌اچ-۶۰ بلک‌هاوک و سی‌اچ-۴۷ شینوک هوانوردی ارتش ایالات متحده جابه‌جا می‌شوند. تیم‌های رزمی تیپ پیاده‌نظامِ لشکر ۱۱ هوابرد، لشکر ۸۲ام هوابرد و تیپ ۱۷۳ هوابرد قادر به انجام عملیات‌های هوابرد با همکاری هواگردهای ترابری نیروی هوایی ایالات متحده هستند. در نهایت، تیم‌های رزمی تیپ پیاده‌نظام که به لشکر ۱۰ کوهستان اختصاص یافته‌اند، در جنگ کوهستانی تخصص دارند. تیم‌های رزمی تیپ پیاده‌نظام استاندارد به لشکر ۲۵ پیاده اختصاص دارند که آموزش‌های تکمیلی در زمینه جنگ جنگل ارائه می‌دهد. تیم‌های رزمی تیپ زرهی شامل گردان‌های پیاده‌نظام مکانیزه هستند که بر روی خودرو جنگی پیاده‌نظام ام۲ برادلی سوار می‌شوند. لشکرهایی که دارای تیم‌های رزمی تیپ زرهی هستند عبارتند از: لشکر یکم پیاده، لشکر ۳ پیاده، لشکر ۴ پیاده، لشکر ۱ زرهی و لشکر یکم سواره‌نظام. تیم‌های رزمی تیپ استرایکر حول محور گردان‌های پیاده‌نظام استرایکر متمرکز هستند که با خودروی استرایکر عملیات انجام می‌دهند. لشکرهایی که دارای تیم‌های رزمی تیپ استرایکر هستند عبارتند از: لشکر ۲ پیاده، لشکر ۴ پیاده، لشکر ۱۱ هوابرد، هنگ دوم سواره‌نظام و هنگ سوم سواره‌نظام. تکاوران ارتش ایالات متحده در هنگ ۷۵ تکاوران، یک نیروی پیاده‌نظام نخبه عملیات ویژه در ستاد فرماندهی عملیات ویژه نیروی زمینی ایالات متحده هستند که در روش‌های یورش هوایی و نفوذ هوابرد تخصص دارند. سه مأموریت اصلی هنگ ۷۵ تکاوران عبارتند از: حملات عملیات ویژه، عملیات ورود اجباری (مانند تصرف فرودگاه برای فراهم کردن امکان ورود نیروهای بیشتر توسط نیروی هوایی) و شناسایی ویژه. به‌عنوان یک نیروی عملیات ویژه، تکاوران ارتش به‌طور کلی نسبت به پیاده‌نظام استاندارد تجهیزات بهتری دارند و از تفنگ اف‌ان اسکار استفاده می‌کنند.
نیروهای ویژه ارتش
نیروهای ویژه ارتش که به دلیل کلاه‌های نمادین‌شان معمولاً با نام «کلاه‌سبزها» شناخته می‌شوند، از نخبه‌ترین سربازان ارتش هستند. نیروهای ویژه اقدامات زیر را انجام می‌دهند:
ضدشورش: تمایز قائل شدن بین غیرنظامیان و جنگجویان دشمن در حین کمک به تثبیت، دفاع و آموزش کشورهای در حال توسعه که با تهدیدات شورشی مواجه هستند. اقدام مستقیم: تصرف، دستگیری، بازیابی یا نابودی تجهیزات دشمن؛ یا استفاده از حملات سریع برای بازیابی پرسنل. دفاع داخلی خارجی: آموزش و تجهیز نیروهای نظامی متحد خارجی برای دفاع در برابر شورش، خرابکاری، تروریسم و سایر تهدیدات امنیتی. شناسایی ویژه: اجرای نظارت در محیط‌های متخاصم، ممنوعه یا حساس از نظر دیپلماتیک یا سیاسی برای جمع‌آوری یا تأیید اطلاعات با اهمیت استراتژیک. جنگ نامتقارن: توانمندسازی یک جنبش مقاومت یا شورش برای اجبار، اخلال یا سرنگونی یک دولت یا قدرت اشغالگر از طریق فعالیت در یک نیروی زیرزمینی در یک منطقه ممنوعه. نیروهای ویژه ارتش در مهارت‌های چتربازی سقوط آزاد نظامی و غواصی رزمی آموزش دیده‌اند. آن‌ها به‌عنوان همه‌فن‌حریف‌ترین نیروی عملیات ویژه در سراسر جهان شناخته می‌شوند که از سال ۱۹۵۲ به‌عنوان یک نیروی چندمنظوره فعالیت می‌کنند.
زرهی و سواره‌نظام
شاخه زرهی تاریخچه خود را به سواره‌نظام ایالات متحده پیوند می‌دهد و مسئول عملیات‌های تانک و شناسایی سواره‌نظام است. ارتش ایالات متحده از تانک تانک اصلی میدان نبرد ام۱ آبرامز در گردان‌های زرهی به‌عنوان بخشی از تیم‌های رزمی تیپ زرهی در سراسر لشکر ۱ زرهی، لشکر یکم سواره‌نظام، لشکر یکم پیاده، لشکر ۳ پیاده و لشکر ۴ پیاده استفاده می‌کند. هر تیم رزمی تیپ زرهی همچنین دارای یک اسکادران سواره‌نظام مجهز به ام۲ برادلی برای شناسایی و امنیت است. تیم‌های رزمی تیپ استرایکر از لشکر ۲ پیاده، لشکر ۴ پیاده، لشکر ۱۱ هوابرد، هنگ دوم سواره‌نظام و هنگ سوم سواره‌نظام دارای یک اسکادران سواره‌نظام مجهز به استرایکر هستند. تیم‌های رزمی تیپ پیاده‌نظام از لشکر ۱۰ کوهستان، لشکر ۱۱ هوابرد، لشکر ۲۵ پیاده (ایالات متحده آمریکا)، لشکر ۸۲ام هوابرد، لشکر ۱۰۱ هوابرد و تیپ ۱۷۳ هوابرد دارای یک اسکادران سواره‌نظام مجهز به خودروی تاکتیکی سبک مشترک هستند.
توپخانه صحرایی
مأموریت توپخانه صحرایی، نابودی، سرکوب یا خنثی‌سازی دشمن از طریق آتش توپ، راکت یا موشک است. سامانه‌های راکتی شامل هیمارس ام۱۴۲ و راکت‌انداز چندگانه ام۲۷۰ هستند که دارایی‌های سطح سپاه محسوب‌شده و در تیپ‌های توپخانه صحرایی یافت می‌شوند. توپخانه‌های کششی شامل هویتزر ام۱۱۹ در تیم‌های رزمی تیپ پیاده‌نظام و هویتزر ام۷۷۷ هستند که در هر دو تیم‌های رزمی تیپ پیاده‌نظام و استرایکر یافت می‌شوند. هویتزر خودکششی ام۱۰۹ در تیم‌های رزمی تیپ زرهی به‌کار گرفته می‌شود. در طول جنگ سرد، توپخانه صحرایی ارتش مسئول برنامه‌های موشک بالستیک این نیرو بود، از جمله پی‌جی‌ام-۱۱ رداستون که نخستین موشک بالستیک بزرگ در زرادخانه ایالات متحده بود، ام‌جی‌ام-۳۱ پرشینگ و پرشینگ ۲. در سال ۲۰۲۳، ارتش قصد دارد سلاح هایپرسونیک دوربرد را عملیاتی کند و تشکیلات توپخانه‌ای بزرگ‌تری مانند فرماندهی ۵۶ توپخانه را بازسازی کرده است.
توپخانه پدافند هوایی
توپخانه پدافند هوایی مسئول دفاع از دارایی‌های ژئوپلیتیک و فراهم کردن آزادی عمل برای نیروهای مانوری در میدان نبرد از طریق بازدارندگی دشمن و نابودی تهدیدات هوایی، حملات موشکی و سکوهای نظارتی است. سلاح‌های به‌کار گرفته‌شده توسط توپخانه پدافند هوایی شامل اف‌آی‌ام-۹۲ استینگر (سامانه پدافند هوایی همراه)، سامانه دفاع هوایی اونجر برای پدافند هوایی کوتاه‌برد و سامانه توپ ۲۰ میلی‌متری ضد راکت، توپخانه و خمپاره است. گنبد آهنین پدافند هوایی در برابر راکت‌ها، توپخانه، خمپاره‌ها، موشک‌ها و پهپادها فراهم می‌کند. ام‌آی‌ام-۱۰۴پاتریوت قادر به شکست طیف گسترده‌ای از تهدیدات از جمله هواپیماها، بالگردها، پهپادها، موشک‌های بالستیک و کروز و سلاح‌های کشتار جمعی است. سامانه دفاعی تاد با انجام رهگیری‌های دوربرد درون‌جو و برون‌جو موشک‌های بالستیک با استفاده از بزرگ‌ترین رادار باند ایکس قابل حمل هوایی جهان، از دارایی‌های استراتژیک حیاتی محافظت می‌کند. سامانه دفاع موشکی زمین‌پایه یک سامانه موشک ضدبالستیک است که توسط فرماندهی دفاع موشکی و فضایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا برای دفاع از سرزمین اصلی ایالات متحده در برابر حمله موشک بالستیک قاره‌پیما اداره می‌شود. واحدهای اصلی توپخانه پدافند هوایی شامل فرماندهی ۳۲ پدافند هوایی و موشکی ارتش و تیپ ۱۰۰ دفاع موشکی تحت فرماندهی دفاع موشکی و فضایی ارتش هستند. توپخانه پدافند هوایی به دلیل نقش‌های مشترک در دفاع موشکی و فضا، از طریق فرماندهی‌های پدافند هوایی و موشکی خود با نیروی هوایی و از طریق فرماندهی دفاع موشکی و فضایی ارتش با نیروی فضایی، رابطه بسیار نزدیکی دارد. در سال ۱۹۶۲، توپخانه پدافند هوایی با یک نایک زئوس مجهز به کلاهک هسته‌ای به نخستین رهگیری موشک بالستیک دست یافت و پس از انجام یک رهگیری موفق در سال ۱۹۶۳، نایک زئوس را به عنوان یک جنگ‌افزار ضدماهواره عملیاتی کرد.
هوانوردی ارتش
هوانوردی ارتش، که از نیروی هوایی ایالات متحده و پیشینیان آن متمایز است، در سال ۱۹۴۲ به عنوان بخشی از توپخانه صحرایی آغاز شد. هواپیماهای کوچک دیده‌بان برای دیده‌بانی توپخانه و بمباران دریایی و همچنین انجام عملیات شناسایی استفاده می‌شدند. این تعداد اندک هواپیما، پس از استقلال نیروی هوایی ایالات متحده، هسته اصلی هوانوردی ارتش را تشکیل دادند. در سال ۱۹۸۳، ارتش «شاخه هوانوردی» را ایجاد کرد که برای نخستین بار پس از استقلال نیروی هوایی، هوانوردی را تحت یک سازمان واحد ادغام کرد. مأموریت هوانوردی ارتش، یافتن، تثبیت و نابودی هر دشمن از طریق آتش و مانور و فراهم کردن پشتیبانی رزمی و پشتیبانی خدمات رزمی در عملیات‌های هماهنگ به عنوان عضوی جدایی‌ناپذیر از تیم تسلیحات ترکیبی است. هواگردهای اصلی شامل بوئینگ ای‌اچ-۶۴ آپاچی که به عنوان بالگرد تهاجمی ارتش خدمت می‌کند، سیکورسکی اس‌اچ-۶۰ سیهاوک و بوئینگ سی‌اچ-۴۷ شینوک برای ترابری نیرو و بار هستند. هوانوردی ارتش همچنین پهپاد جنرال اتمیکس ام‌کیو-۱سی گری ایگل را به پرواز درمی‌آورد. یک واحد تخصصی در هوانوردی ارتش، هنگ ۱۶۰ عملیات ویژه به عنوان یک واحد عملیات ویژه خدمت می‌کند و نسخه‌های اصلاح‌شده ام‌اچ-۶۰ بلک هاوک، ام‌اچ-۴۷ شینوک و ام‌اچ۶ پرنده کوچک را عملیاتی می‌کند.
==== فرماندهی‌های ارتش ==== ارتش ایالات متحده به چهار فرماندهی اصلی ارتش، نه فرماندهی مؤلفه خدمات ارتش که به عنوان مولفه ارتش و فرمانده مؤلفه زمینی نیروی مشترک برای فرماندهی رزمی یکپارچه عمل می‌کنند، و سیزده واحد گزارش‌دهی مستقیم سازماندهیشده است.
سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا
سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا (USMC) به عنوان نیروی زمینی دریایی نیروهای مسلح ایالات متحده خدمت می‌کند و مسئول اجرای عملیات آبی خاکی و فعالیت در مناطق ساحلی دریایی در پشتیبانی از نیروی دریایی ایالات متحده است. سپاه تفنگداران دریایی که در اصل در سال ۱۷۷۵ به عنوان تفنگداران دریایی قاره‌ای تأسیس شد، از سپاه تفنگداران دریایی منظم و ذخیره سپاه تفنگداران دریایی تشکیل‌شده است. سپاه تفنگداران دریایی رابطه بسیار نزدیکی با نیروی دریایی ایالات متحده، که شاخه همتای آن در وزارت نیروی دریایی است، حفظ می‌کند. اگرچه سپاه تفنگداران دریایی پیش‌تر به عنوان یک نیروی زمینی مستقل در کنار ارتش فعالیت می‌کرد، هدف اصلی آن خدمت به عنوان بخشی از یک سرویس دریایی یکپارچه در کنار نیروی دریایی در حوزه دریایی است. سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده تحت وزارت نیروی دریایی سازماندهیشده است که یک وزارتخانه نظامی تحت رهبری وزیر نیروی دریایی و قائم‌مقام وزیر نیروی دریایی است. خود سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده توسط فرمانده سپاه تفنگداران دریایی و دستیار فرمانده سپاه تفنگداران دریایی رهبری می‌شود که هر دو ژنرال هستند و توسط گروهبان‌یکم سپاه تفنگداران دریایی مشاوره می‌شوند. مأموریت قانونی سپاه تفنگداران دریایی در 10 U.S.C. § 5063 و همان‌طور که در ابتدا تحت لایحه امنیت ملی ۱۹۴۷ معرفی شد، ترسیم شده است و سه حوزه اصلی مسئولیت آن عبارتند از:
تصرف یا دفاع از پایگاه‌های دریایی پیشرفته و سایر عملیات‌های زمینی برای پشتیبانی از کارزارهای دریایی؛ توسعه تاکتیک‌ها، فنون و تجهیزات مورد استفاده توسط نیروهای فرود آبی-خاکی با هماهنگی ارتش و نیروی هوایی؛ و سایر وظایفی که رئیس‌جمهور یا وزارت دفاع ممکن است دستور دهد.
هفت کارکرد مشخص‌شده برای سپاه تفنگداران دریایی عبارتند از:
تصرف و دفاع از پایگاه دریایی‌های پیشرفته یا مواضع برای تسهیل عملیات‌های مشترک بعدی. تأمین پشتیبانی هوایی نزدیک برای نیروهای زمینی. اجرای عملیات‌های زمینی و هوایی ضروری برای پیگیری یک کارزار دریایی یا طبق دستور. اجرای عملیات‌های برون‌مرزی پیچیده در مناطق ساحلی شهری و سایر محیط‌های چالش‌برانگیز. اجرای عملیات‌های آبی-خاکی، شامل تعامل، مدیریت شرایط اضطراری و عملیات‌های اعمال قدرت برای تضمین دسترسی. سپاه تفنگداران دریایی مسئولیت اصلی توسعه دکترین، تاکتیک‌ها، فنون و تجهیزات آبی-خاکی را بر عهده دارد. اجرای عملیات‌های امنیتی و ثبات و کمک به استقرار اولیه یک دولت نظامی تا زمان انتقال مسئولیت به سایر مقامات. تأمین یگان‌ها و دسته‌های امنیتی برای خدمت در شناورهای مسلح نیروی دریایی، تأمین حفاظت از اموال نیروی دریایی در ایستگاه‌ها و پایگاه‌های دریایی، تأمین امنیت در سفارتخانه‌ها و کنسولگری‌های تعیین‌شده ایالات متحده و انجام سایر وظایفی که رئیس‌جمهور یا وزیر دفاع ممکن است دستور دهد. این وظایف اضافی نباید از عملیاتی که سپاه تفنگداران دریایی در درجه اول برای آن سازماندهی شده است، بکاهد یا در آن تداخل ایجاد کند. هنگ نیروی امنیتی سپاه تفنگداران دریایی مسئول پشتیبانی از نیروی دریایی در عملیات‌های امنیتی تفنگداران دریایی است، در حالی که گارد امنیتی تفنگداران دریایی از سفارتخانه‌ها و کنسولگری‌های وزارت امور خارجه ایالات متحده محافظت می‌کند.
نیروی تفنگداران دریایی ناوگان
قدرت رزمی سپاه تفنگداران دریایی در نیروی تفنگداران دریایی ناوگان (FMF) متمرکز است که خود به نیروی تفنگداران دریایی ناوگان اقیانوس اطلس، برای پشتیبانی از فرماندهی نیروهای ناوگان نیروی دریایی ایالات متحده، و نیروی تفنگداران دریایی ناوگان اقیانوس آرام، که از نیروی دریایی ایالات متحده در ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده پشتیبانی می‌کند، سازماندهی شده است. یگان پایه سپاه تفنگداران دریایی برای اجرای عملیات‌ها، نیروی ضربت هوایی-زمینی تفنگداران دریایی (MAGTF) است که قابلیت‌های زمینی، هوایی، دریایی و سایبری سپاه تفنگداران دریایی و نیروی دریایی را در یک فرماندهی واحد ترکیب می‌کند. سه نوع اندازه برای نیروی ضربت هوایی-زمینی تفنگداران دریایی وجود دارد، اما هر کدام شامل یک عنصر فرماندهی، عنصر رزمی زمینی، عنصر رزمی هوایی و عنصر رزمی لجستیکی است. یک عنصر رزمی زمینی (GCE) سپاه تفنگداران دریایی حول محور پیاده‌نظام تفنگداران دریایی متمرکز است که معمولاً به ام۲۷ مسلح هستند. برخلاف نیروی زمینی، سپاه تفنگداران دریایی آموزش پزشکیاران رزمی خود را بر عهده ندارد و برای تأمین پزشکیاران به نیروی دریایی متکی است. این یگان‌های پیاده‌نظام توسط مهندسان رزمی سپاه تفنگداران دریایی پشتیبانی می‌شوند که وظیفه شناسایی مهندسی، ایجاد سامانه‌های مانع و عملیات رخنه را بر عهده دارند؛ همچنین تیم‌های نیروی شناسایی سپاه تفنگداران دریایی نیز در این پشتیبانی نقش دارند. در حالی که سپاه تفنگداران دریایی دیگر تانک‌های عملیاتی خود را در اختیار ندارد و در صورت نیاز از نیروی زمینی درخواست پشتیبانی می‌کند، اما همچنان گردان‌های شناسایی زرهی سبک را حفظ کرده است که از خودروی شناسایی زرهی آبی-خاکی LAV-25 استفاده می‌کنند. گردان‌های تهاجم آبی-خاکی از Assault Amphibious Vehicle و Amphibious Combat Vehicle استفاده می‌کنند که به عنصر رزمی زمینی امکان اجرای عملیات پیاده‌سازی آبی-خاکی را می‌دهد. توپخانه سپاه تفنگداران دریایی از هویتزر ام۷۷۷ و هیمارس ام۱۴۲ استفاده می‌کند که هر دو علاوه بر پشتیبانی از عنصر رزمی زمینی، با هدف قرار دادن کشتی‌های دشمن، از نیروی دریایی در دریا نیز پشتیبانی می‌کنند.
عنصر رزمی هوانوردی (ACE) بازوی عملیاتی هوانوردی سپاه تفنگداران دریایی است که برای پشتیبانی از عنصر رزمی زمینی فعالیت می‌کند. هواگردهای اف-۳۵بی لایتنینگ ۲ و ای‌وی-۸بی هریر ۲ از روی کشتی‌های تهاجم آبی-خاکی نیروی دریایی پرواز می‌کنند، در حالی که اف-۳۵سی لایتنینگ ۲ و اف/ای-۱۸ هورنت توسط خلبانان سپاه تفنگداران دریایی از روی ناوهای هواپیمابر نیروی دریایی به پرواز در می‌آیند. سپاه تفنگداران دریایی همچنین از لاکهید مارتین کی‌سی-۱۳۰ به عنوان سکوی سوخت‌رسان و ترابری تاکتیکی استفاده می‌کند. بالگرد یو‌اچ-۱وای ونوم، ترابری سبک و پشتیبانی رزمی را برای سپاه تفنگداران دریایی فراهم می‌کند، در حالی که بل ای‌اچ-۱زد وایپر یک بالگرد تهاجمی اختصاصی است. اسکادران‌های ترابری متوسط از بل بوئینگ وی-۲۲ آسپری و اسکادران‌های ترابری سنگین از سیکورسکی سی‌اچ-۵۳کی کینگ استالیون استفاده می‌کنند. سپاه تفنگداران دریایی همچنین استفاده از هواگردهای بدون سرنشین مانند جنرال اتمیکس ام‌کیو ۹ ریپر و نورثروپ گرومن ام‌کیو-۸ فایر اسکات را آغاز کرده است. شایان ذکر است که عنصر رزمی هوانوردی شامل گردان‌های پدافند هوایی ارتفاع پست نیز می‌شود که از موشک‌های زمین‌به‌هوای اف‌آی‌ام-۹۲ استینگر استفاده می‌کنند. کوچک‌ترین واحد MAGTF، واحد اعزامی تفنگداران دریایی (MEU) است که معمولاً به صورت پیش‌رو بر روی یک کشتی نیروی دریایی مستقر می‌شود. یک واحد اعزامی تفنگداران دریایی که توسط یک سرهنگ فرماندهی می‌شود، متشکل از ۲۲۰۰ تفنگدار دریایی است که در یک تیم پیاده‌سازی گردانی (عنصر رزمی زمینی)، یک اسکادران بالگردی ترکیبی (عنصر رزمی هوانوردی) و یک عنصر لجستیک رزمی (عنصر لجستیک) تقسیم شده‌اند. واحدهای اعزامی تفنگداران دریایی برای ۱۵ روز تدارکات دریافت می‌کنند. واحدهای اعزامی تفنگداران دریایی که به صورت پیش‌رو مستقر شده‌اند، اغلب به عنوان بخشی از یک گروه آماده آبی-خاکی بر روی کشتی‌های تهاجم آبی-خاکی نیروی دریایی سوار می‌شوند. واحد MAGTF با اندازه متوسط، تیپ اعزامی تفنگداران دریایی (MEB) است که برای مأموریت‌های خاص سازماندهی می‌شود. تیپ‌های اعزامی تفنگداران دریایی که توسط یک سرتیپ فرماندهی می‌شوند، متشکل از ۴۰۰۰ تا ۱۶۰۰۰ تفنگدار دریایی در قالب یک عنصر رزمی زمینی در سطح هنگ، یک گروه هوایی تفنگداران دریایی و یک هنگ لجستیک رزمی هستند. تیپ‌های اعزامی تفنگداران دریایی برای ۳۰ روز تدارکات دریافت می‌کنند و نسبت به واحد اعزامی تفنگداران دریایی، قدرت آتش و قدرت هوایی بیشتری ارائه می‌دهند. بزرگ‌ترین واحد MAGTF، نیروی اعزامی تفنگداران دریایی (MEF) است که نیروی اصلی رزم برای عملیات‌های بزرگ‌تر محسوب می‌شود. یک نیروی اعزامی تفنگداران دریایی توسط یک سپهبد فرماندهی می‌شود و متشکل از ۴۶۰۰۰ تا ۹۰۰۰۰ تفنگدار دریایی است. در حال حاضر تنها سه نیروی اعزامی تفنگداران دریایی وجود دارد که هر کدام دارای لشکر تفنگداران دریایی، بال هوایی تفنگداران دریایی، گروه لجستیک تفنگداران دریایی و گروه اطلاعاتی نیروی اعزامی تفنگداران دریایی مختص به خود هستند. نیروهای اعزامی تفنگداران دریایی برای ۶۰ روز تدارکات دریافت می‌کنند. برخی عناصر در سطح نیروی اعزامی تفنگداران دریایی حفظ می‌شوند، مانند نیروی شناسایی. گروه اطلاعاتی نیروی اعزامی تفنگداران دریایی (MIG) همچنین وظایف متعددی را ارائه می‌دهد، از جمله گردان اطلاعات؛ گردان رادیویی که عملیات‌های اطلاعات سیگنالی، جنگ الکترونیک و عملیات‌های فضای سایبری را انجام می‌دهد؛ گردان ارتباطات؛ گردان پشتیبانی نیروی اعزامی تفنگداران دریایی؛ و شرکت رابط آتش‌باری هوایی و دریایی.
اگرچه این یگان‌ها بخشی از MAGTF نیستند، اما سپاه تفنگداران دریایی سازماندهی مجدد برخی از هنگ‌های خود را به هنگ‌های ساحلی تفنگداران دریایی (MRL) آغاز کرده است که از نظر اندازه مشابه واحد اعزامی تفنگداران دریایی هستند. هنگ ساحلی تفنگداران دریایی یک نیروی خود-مستقر است که برای ماهیت دریایی و فعالیت در مناطق ساحلی طراحی‌شده است. یک هنگ ساحلی تفنگداران دریایی متشکل از یک تیم رزمی ساحلی، یک گردان ضد هوایی ساحلی و یک گردان لجستیک رزمی است. شایان ذکر است که برخلاف واحد اعزامی تفنگداران دریایی، هنگ ساحلی تفنگداران دریایی فاقد عنصر رزمی هوانوردی است. یکی دیگر از عناصر سپاه تفنگداران دریایی که به عنوان بخشی از MAGTF عمل نمی‌کند، هنگ تفنگداران دریایی مهاجم است که تحت ستاد فرماندهی عملیات‌های ویژه نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کند. تفنگداران دریایی مهاجم در مأموریت‌های اقدام مستقیم، جنگ نامتقارن، ممانعت دریایی، شناسایی ویژه، دفاع داخلی خارجی، مبارزه با تروریسم و ضدشورش تخصص دارند.
==== فرماندهی‌های سپاه تفنگداران دریایی ==== تحت ستاد فرماندهی سپاه تفنگداران دریایی، این سپاه در قالب نیروی تفنگداران دریایی ناوگان ایالات متحده آمریکا، چندین فرماندهی و اجزای خدماتی سپاه تفنگداران دریایی برای فرماندهی رزمی یکپارچه سازماندهیشده است.