جنگ چین و فرانسه، یا جنگ فرانکو-چینی، که با نام جنگ تونکین نیز شناخته می‌شود، درگیری محدودی بود که از اوت ۱۸۸۴ تا آوریل ۱۸۸۵ میان جمهوری سوم فرانسه و دودمان چینگ بر سر نفوذ در ویتنام رخ داد. این جنگ بدون اعلام رسمی جنگ آغاز شد.
ارتش‌های چینگ عملکردی بهتر از جنگ‌های دیگر خود در سده نوزدهم داشتند. هرچند نیروهای فرانسوی در بیشتر درگیری‌ها پیروز شدند، چینگ در خشکی به موفقیت‌های قابل توجهی دست یافت و به‌ویژه در مراحل پایانی جنگ، فرانسوی‌ها را وادار کرد به‌شتاب از لانگ سونِ اشغال‌شده عقب‌نشینی کنند و بدین‌ترتیب کنترل شهر و پیرامون آن را به دست آورند. با این حال، فقدان حمایت خارجی، برتری دریایی فرانسه، و تهدیدهای شمالی ناشی از روسیه و ژاپن، چینگ را ناگزیر به ورود به مذاکره کرد.
چینگ حوزه نفوذ خود بر ویتنام شمالی و مرکزی را به فرانسه واگذار کرد؛ این مناطق به‌ترتیب به تحت‌الحمایگی‌های تونکین و آنام تبدیل شدند. هر دو طرف پیمان تیانجین را تصویب کردند و هیچ‌یک دستاورد دیپلماتیک خاصی به دست نیاورد. از سوی دیگر، جنگ سلطه ملکهٔ بیوه سیکسی بر دولت چینگ را تقویت کرد، اما دستیابی فرانسه به هدف راهبردی‌اش مانع از سقوط دولت ژول فری، نخست‌وزیر فرانسه، نشد؛ دولتی که ماجرای تونکین برای آن مایهٔ رسوایی بود.
این متن ماشینی ترجمه شده؛ مقالهٔ زبان اصلی مرجع اصلی است.
