دومین جنگ بردگان (به انگلیسی: Second Servile War) یک قیام ناموفق بردگان علیه جمهوری روم در جزیرهٔ سیسیل بود که از سال ۱۰۴ تا ۱۰۰ پیش از میلاد به طول انجامید. این جنگ دومین درگیری از مجموعه سه جنگ‌های بردگان بود که با فواصل تقریبی ۳۰ ساله از یکدیگر رخ دادند. ریشهٔ این شورش به زمانی بازمی‌گردد که گایوس ماریوس، کنسول روم، برای جنگ با قبایل ژرمن در حال سربازگیری بود و از پادشاه بیتینی درخواست نیروی کمکی کرد. پادشاه این درخواست را رد کرد و دلیل آن را به بردگی گرفته شدن بسیاری از مردانش توسط مأموران مالیات‌گیرِ رومی عنوان کرد. در پی این اتفاق، مجلس سنا دستور داد تا بردگانی که از اتباع متحدان روم هستند آزاد شوند. پوبلیوس لیسینیوس نروا (پروپراتور سیسیل) ابتدا حدود ۸۰۰ برده را آزاد کرد، اما با اعتراض شدید مالکانِ مزارع، او این تصمیم را لغو نمود که همین امر موجب خشم و طغیان گستردهٔ بردگان شد. رهبری این قیام را در ابتدا برده‌ای به نام سالویوس بر عهده داشت که با الهام از پادشاهان سلوکی، نام «تریفون» را برای خود برگزید. ارتش او پس از کسب پیروزی‌های اولیه و ادغام شدن با گروه دیگری از شورشیان به رهبری آتنیون، به ده‌ها هزار نفر رسید. در سال ۱۰۳ پیش از میلاد، رومیان فرماندهی به نام لوسیوس لیسینیوس لوکولوس را برای سرکوب آن‌ها فرستادند. او در نبرد اسکیرتائا (Scirthaea) ارتش ۴۰ هزار نفری بردگان را شکست داد و تلفات سنگینی (حدود ۲۰ هزار کشته) به آن‌ها وارد کرد، اما محاصرهٔ پایگاه اصلی آنان ناتمام ماند. پس از مرگ سالویوس، آتنیون رهبری شورشیان را به دست گرفت و در سال ۱۰۲ پیش از میلاد موفق شد یکی از اردوگاه‌های روم را غافلگیر کرده و ارتش آن‌ها را تار و مار کند. در نهایت در سال ۱۰۱ پیش از میلاد، ارتش روم به فرماندهی مانیوس آکوئیلیوس شورشیان را به‌طور قطعی شکست داد و آتنیون در نبرد کشته شد. هزار بردهٔ بازمانده که تسلیم شده بودند، برای نبرد با حیوانات وحشی به میدان‌های گلادیاتوری در روم فرستاده شدند، اما آن‌ها برای تحقیر رومیان از جنگیدن امتناع کرده و همگی با شمشیرهایشان خودکشی کردند.
◇ مرتبط
.png?width=500)