جیمز ولف (انگلیسی: James Wolfe; ۲ ژانویهٔ ۱۷۲۷ – ۱۳ سپتامبر ۱۷۵۹) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که به خاطر اصلاحات آموزشی‌اش شناخته شده بود و به عنوان یک سرلشکر، عمدتاً به خاطر پیروزی‌اش بر فرانسوی‌ها در سال ۱۷۵۹ در نبرد دشت‌های آبراهام در کبک به یاد آورده می‌شود. او که پسر یک ژنرال برجسته، ادوارد ولف، بود، اولین مأموریت خود را در سنین جوانی دریافت کرد و در طول جنگ جانشینی اتریش، خدمات گسترده‌ای را در اروپا تجربه کرد. خدمت او در فلاندر و اسکاتلند، جایی که در سرکوب شورش یعقوبی‌ها شرکت داشت، توجه مافوق‌هایش را به خود جلب کرد. پیشرفت شغلی او با پیمان صلح ۱۷۴۸ متوقف شد و او بیشتر هشت سال بعدی را در خدمت پادگان در ارتفاعات اسکاتلند گذراند. او که در ۱۸ سالگی سرتیپ بود، در ۲۳ سالگی به درجه سرهنگ دومی رسید. آغاز جنگ هفت ساله در سال ۱۷۵۶ فرصت‌های جدیدی را برای پیشرفت به ولف داد. نقش او در حمله نافرجام به روشفورت در سال ۱۷۵۷، ویلیام پیت را بر آن داشت تا او را به عنوان فرمانده دوم لشکرکشی برای تصرف قلعه لویی‌بورگ منصوب کند. پس از موفقیت در محاصره لویی‌بورگ، او فرمانده نیرویی شد که برای تصرف شهر کبک از رودخانه سنت لارنس بالا رفت. پس از یک محاصره طولانی، ولف یک نیروی فرانسوی به فرماندهی مارکی دو مونتکالم را شکست داد و به نیروهای بریتانیایی اجازه داد تا شهر را تصرف کنند. ولف در اوج نبرد دشت‌های آبراهام به دلیل جراحات ناشی از سه گلوله تفنگ کشته شد. روز بعد، مونتکالم نیز درگذشت. نقش ولف در تصرف کبک در سال ۱۷۵۹ برای او شهرت ماندگاری به ارمغان آورد و او به نمادی از پیروزی بریتانیا در جنگ هفت ساله و گسترش ارضی پس از آن تبدیل شد. او در نقاشی «مرگ ژنرال ولف» به تصویر کشیده شده است که در سراسر جهان مشهور شد. ولف پس از مرگش به «قهرمان کبک»، «فاتح کبک» و همچنین «فاتح کانادا» ملقب شد، زیرا تصرف کبک مستقیماً به تصرف مونترال منجر شد و به کنترل فرانسه بر این مستعمره پایان داد.
منابع
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «James Wolfe». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۱ فوریه ۲۰۲۲.
