.jpg?width=1600)
جبهه ایتالیا (ایتالیایی: Fronte italiano؛ آلمانی: Südwestfront) یکی از مهم‌ترین صحنه‌های جنگ در جنگ جهانی اول بود. این جبهه شامل مجموعه‌ای از درگیری‌های نظامی در امتداد مرز میان پادشاهی ایتالیا و اتریش-مجارستان از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ بود. پادشاهی ایتالیا در جانب متفقین وارد جنگ شد، هرچند پیش‌تر همراه با آلمان و اتریش-مجارستان در اتحاد سه‌گانه هم‌پیمان بود. آنان ادعا کردند که این اتحاد به سبب دفاعی بودن پیمان و این‌که آلمان‌ها نخست حمله کرده‌اند، از اعتبار ساقط است. ایتالیا هنگام ورود به جنگ در پی الحاق استان‌های ایتالیایی‌زبان ترنتو و تریسته، که اهداف اصلی ایتالیانیسمِ الحاق‌گرا بودند، و نیز تیرول جنوبیِ آلمانی‌زبان و مناطق عمدتاً اسلاوِ ایستریا و شمال دالماسی (که در آن‌ها اقلیت‌های ایتالیایی زندگی می‌کردند) از متحد پیشین خود، اتریش-مجارستان، بود. این سرزمین‌ها به‌طور محرمانه در پیمان لندن ۱۹۱۵ از سوی بریتانیا، فرانسه و روسیه به ایتالیا وعده داده شده بودند. جبهه به‌زودی مانند جبهه غربی در جنگ سنگرها فرورفت. نبردها همچنین در ارتفاعات بسیار زیاد و در زمستان‌های بسیار سرد رخ می‌داد. جنگ در این جبهه بخش بزرگی از جمعیت محلی را آواره کرد و چند هزار غیرنظامی در اردوگاه‌های پناهندگان ایتالیایی و اتریش-مجارستانی بر اثر سوءتغذیه و بیماری جان باختند.
عملیات نظامی در ۱۹۱۸ با پیروزی ایتالیا و تصرف ترنتو و تریسته به‌دست ارتش سلطنتی ایتالیا پایان یافت. اتریش-مجارستان بر اثر شکست‌های نظامی و آشوب‌های داخلی ناشی از صلح‌طلبان و جدایی‌طلبان از هم فروپاشید. همه عملیات نظامی در این جبهه با لازم‌الاجرا شدن آتش‌بس ویلا جیوستی در ۴ نوامبر ۱۹۱۸ پایان یافت. معاهدات ۱۹۱۹ و ۱۹۲۰ به ایتالیا اجازه دادند ترنتو، تریسته، تیرول جنوبی و ایستریا را ضمیمه کند، در حالی که شمال دالماسی به یوگسلاوی واگذار شد، به‌استثنای استان زارا. الحاق ترنتو و تریسته به‌عنوان اوج وحدت ایتالیا دیده می‌شود و از این‌رو مداخله ایتالیا در جنگ جهانی اول نیز از دیدگاه تاریخ‌نگارانه‌ای که در آن، این رویداد پایان وحدت ایتالیا تلقی می‌شود، جنگ چهارم استقلال ایتالیا به‌شمار می‌آید؛ وحدتی که اقدامات نظامی آن از انقلاب‌های ۱۸۴۸ با جنگ اول استقلال ایتالیا آغاز شد.
این متن ماشینی ترجمه شده؛ مقالهٔ زبان اصلی مرجع اصلی است.
