Cuban War of Independence

جنگ استقلال کوبا، که از ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۸ رخ داد، واپسینِ سه جنگ آزادی‌بخش بود که کوبا علیه اسپانیا به‌راه انداخت و پس از جنگ ده‌ساله (۱۸۶۸–۱۸۷۸) و جنگ کوچک (۱۸۷۹–۱۸۸۰) قرار داشت. در طول جنگ، اسپانیا ۲۲۰٬۲۸۵ سرباز به کوبا اعزام کرد؛ بنا بر کتابخانهٔ کنگره، این بزرگ‌ترین ارتشی بود که تا پیش از جنگ جهانی دوم از اقیانوس اطلس عبور کرد. اسپانیا با استفاده از سیاست بازتمرکز، نخستین اردوگاه‌های کار اجباری مدرن را ایجاد کرد که به مرگ دست‌کم ۱۷۰٬۰۰۰ کوبایی، یعنی ۱۰٪ از جمعیت آن زمان، انجامید. سه ماه پایانی این درگیری شاهد تشدید عمده‌ای بود که به جنگ اسپانیا و آمریکا انجامید و طی آن نیروهای مسلح ایالات متحده برای جنگ با اسپانیا به کوبا، پورتوریکو و فیلیپین اعزام شدند. دبلیو. جوزف کمپبل استدلال کرد که روزنامه‌نگاری زرد، جنایات نسبت‌داده‌شده به نیروهای اسپانیایی علیه غیرنظامیان کوبایی را اغراق‌آمیز جلوه داد و افکار عمومی آمریکا را تحت تأثیر قرار داد.

این متن ماشینی ترجمه شده؛ مقالهٔ زبان اصلی مرجع اصلی است.