نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان (ترکی آذربایجانی: Azərbaycan Silahlı Qüvvələri) بر پایهٔ قانون این کشور در خصوص نیروهای مسلح در ۹ اکتبر سال ۱۹۹۱ مجدداً احیاء گردید. ارتش جمهوری آذربایجان برای اولین بار در ۲۶ ژوئن سال ۱۹۱۸م. از سوی جمهوری دمکراتیک آذربایجان تأسیس شد. ولی پس از تأسیس جمهوری شوروی سوسیالیستی آذربایجان در ۲۸ آوریل سال ۱۹۲۰م. ارتش یاد شده منحل گردید. پس از فروپاشی شوروی، نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان با بهره‌برداری از جنگ‌افزارها و مهمات بازمانده از شوروی، مجدداً احیا گردید. نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان سه زیرمجموعه را داراست:
نیروی زمینی جمهوری آذربایجان نیروهای هوایی جمهوری آذربایجان نیروی دریایی جمهوری آذربایجان نیروهای وابسته به ارتش جمهوری آذربایجان شامل نیروهایی همچون گارد ملی، نیروهای داخله و نیروی مرزبانی جمهوری آذربایجانمی‌باشد، که هر یک از آن‌ها در موقعیت‌های مختلفی به دفاع از کشور بسیج می‌شوند. بنابه گزارش‌های منتشره توسط رسانه‌های جمهوری آذربایجان بودجهٔ نظامی این کشور در سال ۲۰۰۹، عبارت از ۲٫۴۶ میلیارد دلار بود. بر اساس گزارش منتشر شده از طرف انستیتو بین‌المللی پژوهش‌های صلح استکهلم، در سال مذکور، فقط ۱٫۴۷۳ میلیارد دلار از این بودجه به مقاصد دفاعی هزینه شد. مؤسسه بین‌المللی مطالعات استراتژیک نیز بودجهٔ نظامی این کشور را در ۲۰۰۹، ۱٫۵ میلیارد دلار برآورد نمود. وزارت دفاع جمهوری آذربایجان نهاد نظارتی بر مسائل مرتبط با طراحی، ساخت، تنظیم و نگهداری از تجهیزات نظامی می‌باشد. آذربایجان در صدد شروع به تولید تانک‌ها، وسایل نقلیه زره‌پوش، هواپیماهای نظامی و بالگردهای نظامی است. مسئولیت هدایت وزارت دفاع جمهوری آذربایجان را ژنرال ذاکر حسنف بر عهده دارد.
اطلاعات کلی
از زمان انحلال اتحاد جماهیر شوروی، جمهوری آذربایجان در تلاش است تا نیروهای مسلح خود را به ارتشی حرفه‌ای، آموزش دیده و پویا تبدیل کند. آذربایجان، سال‌هاست که برنامه‌های متعددی را در راستای نوسازی و توسعهٔ توانمندی ارتش انجام می‌دهد، این کشور همچنین بودجه نظامی خود را نیز که در سال ۲۰۰۵، ۳۰۰ میلیون دلار بود، در سال ۲۰۰۹ به ۲٫۴۶ میلیارد دلار افزایش داده‌است. تعداد پرسنل نیروی زمینی ۵۶٫۸۴، نیروی هوایی و نیروی پدافند هوایی، ۷۹۰۰ و نیروی دریایی ۲۲۰۰ نفر است. افزون بر این، زیرمجموعه‌هایی چون گارد ملی، نیروی مرزبانی و نیروهای داخله جمهوری آذربایجان نیز همه روی هم رفته شامل ۱۹٫۵۰۰ تن می‌باشند. نیروهای مسلح آذربایجان واجد ۳۰۰۰۰۰ سرباز ذخیره است، که خدمات نظامی خود را در ۱۵ سال اخیر پشت سر گذاشته‌اند. نیروهای مسلح آذربایجان، دارای ۲۲۰ دستگاه تانک اصلی میدان نبرد، ۱۶۲ دستگاه تانک تانک تی-۸۰ است که در فاصله سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰، خریداری شده‌اند. علاوه بر آن‌ها، ۵۹۵ وسیله نقلیه زرهی جنگی و ۲۷۰ سیستم توپخانه‌ای به جمع جنگ‌افزارهای جمهوری آذربایجان پیوسته‌اند. نیروی هوایی نیز دارای ۱۰۶ فروند هواپیما و ۳۵ فروند هلیکوپتر است. جمهوری آذربایجان به‌عنوان یک کشور غیرهسته‌ای به زمرهٔ کشورهایی که پیمان عدم اشاعه سلاح‌های هسته‌ای (ان‌پی‌تی) را امضا کرده‌اند، پیوسته‌است. کشور آذربایجان در «طرح مشارکت برای صلح» ناتو شراکت دارد. این کشور از سال ۲۰۰۳ با اعزام ۱۲۰ نیروی خود به عراق و بعداً به کوزوو، به جمع «نیروهای چندملیتی» پیوست. کماکان عده‌ای از نیروهای مسلح این کشور در افغانستان حضور دارد. در سال ۲۰۱۷ «Global Firepower» در رتبه‌بندی خود نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان را از میان ۱۲۷ کشور جهان در طبقهٔ ۸۷ قرار داد. امروزه، عنوان «قهرمان ملی آذربایجان» که به پاس خدمات برجسته‌ای در دفاع از تمامیت ارضی آذربایجان به نظامیان آذربایجانی اعطا می‌شود، بالاترین عنوان نظامی در این کشور تلقی می‌گردد.
تاریخچه
جمهوری دمکراتیک آذربایجان
تاریخ تأسیس ارتش مدرن جمهوری آذربایجان به سال ۱۹۱۸ برمی‌گردد، زمانی که برای اولین بار در تاریخ ۲۶ ژوئن ۱۹۱۸ نیروهای مسلح آذربایجان از سوی جمهوری دمکراتیک آذربایجان دایر شد. وزیر دفاع آن دولت عملاً «خسروبیگ سلطانف» بود. پس از آن‌که وزارت به‌طور رسمی راه‌اندازی گردید، صمدبیگ مهماندارف به عنوان وزیر دفاع و «علی‌آقا سیخلینسکی» نیز به عنوان معاون وی منصوب شدند.
وزارت دفاع جمهوری دمکراتیک پس از تصرف آذربایجان توسط شوروی در ۲۸ آوریل سال ۱۹۲۰ مورد انحلال قرار گرفت. تعهدات این وزارتخانه به «کمیساریای مردمی نظامی» محول گردید. در نتیجهٔ این اشغال، ۱۵ تن از ۲۱ ژنرال آذربایجانی به دست بلشویک‌ها تیرباران شدند. در سال ۱۹۷۱، در نتیجهٔ کوشش و تلاش‌های فراوان مقامات وقت آذربایجان افتتاح اولین مدرسه عالی نظامی به‌نام «جمشید نخجوانسکی» در این سرزمین رقم خورد.
دوران جنگ جهانی دوم (۱۹۴۱–۴۵)
در طول جنگ جهانی دوم، بیش از ۸۰۰٬۰۰۰ آذربایجانی بسیج و به جبههٔ مقدم اعزام شده بودند، که در حدود بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ تن از آن‌ها کشته شدند. در اولین روزهای شروع جنگ، بیش از ۴۰۰۰ پسر و دختر آذربایجانی از «کمیساریای نظامی» درخواست اعزام داوطلبانه به جبهه کرده بودند. در طی جنگ، حتی برخی لشکرهای شوروی متشکل از آذربایجانی‌ها بود. لشکرهای پیاده شمارهٔ ۴۱۶، ۴۰۲، ۳۹۶، ۲۲۳، ۷۷ ارتش سرخ، که متشکل از آذربایجانی‌ها بودند، در شهرهایی چون سیمفروپول و اودسا ایفای نقش کردند. لشکر ۷۷ در نبردهایی برای آزادسازی لهستان و چکسلواکی و ۲۲۳ نیز در آزادسازی یوگسلاوی قهرمانی‌هایی از خود نشان دادند. به ۱۲۳ پیکارجوی آذربایجانی به خاطر رشادت خود در جنگ جهانی دوم نشان قهرمان اتحاد شوروی و به بیش از ۱۷۰٬۰۰۰ سرباز و افسر نیز نشان‌ها و مدال‌های گوناگونی اعطا گردیده‌است. افزون بر این، در حین جنگ جهانی دوم، آذربایجان در سیاست شوروی برای استراتژی انرژی نقش مهمی ایفا می‌کرد. بخش عمده‌ای از نیازهای نفتی «جبههٔ شرقی» شوروی را باکو تأمین می‌نمود. در این راستا، به فرمان مجلس عالی اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی مورخ سال ۱۹۴۱، نشان‌ها و مدال‌هایی به بیش از ۵۰۰ کارگر آذربایجانی شاغل در کارخانه‌های نفتی باکو اهدا گردید.
=== دوران پسا کسب استقلال جمهوری آذربایجان (سال ۱۹۹۱ تابه‌حال) === بر اساس مصوبهٔ شورای عالی جمهوری آذربایجان به تاریخ ۹ اکتبر سال ۱۹۹۱، ارتش ملی این کشور تأسیس شد. بر اساس فرمان رئیس‌جمهوری آذربایجان مورخ ۲۲ مه سال ۱۹۹۸، ۲۶ ژوئن روز تأسیس لشکر ویژه آذربایجان به عنوان روز ملی نیروهای مسلح آذربایجان تعیین شد. ۲۶ ژوئن هر سال روز تعطیل رسمی است.
دوران جنگ قره‌باغ
کمی بعد از فروپاشی شوروی و کسب استقلال جمهوری آذربایجان درگیری‌های جنگ قره‌باغ بین ارمنستان و این کشور به وقوع پیوست. دولت جمهوری آذربایجان در این بازهٔ زمانی اعلام بسیج مردمی نموده‌بود. آنگاه «ارتش ملی آذربایجان» شامل ۳۰ هزار مرد بود که نزدیک به ۱۰ هزار نفر از آن‌ها از تکاوران و چند هزار نیز از سربازان داوطلب جبهه خلق آذربایجان متشک بودند. «صورت حسینف» یک نظامی آذربایجانی، در اوایل شروع این جنگ، واحد نظامی شمارهٔ ۷۰۹ ارتش جمهوری آذربایجان را تأسیس و تعداد زیادی اسلحه و مهمات از زرادخانه لشکر پیاده‌نظام موتوریزهٔ ۲۳ اخذ کرده بود. همزمان با این، یک نظامی دیگر «اسکندر حمیدف» نیز تیپی موسوم به «بزگورد» (گرگ خاکستری) ایجاد کرده‌بود. از جملهٔ جنگ‌افزارهایی که، جمهوری آذربایجان در طی این جنگ مورد استفاده قرار داده‌است، می‌توان به ۳۸۸–۳۹۵ ابزار توپخانه‌ای، ۴۳۶–۴۵۸ قبضه تانک جنگی، ۵۵۸–۱۲۶۴ نفربر زره‌پوش، ۳۸۹–۴۸۰ خودرو زره‌پوش جنگی، ۵۳–۱۷- فروند هواپیمای جنگنده و ۴۵–۵۱ فروند بالگرد اشاره کرد. بنابه یک تحلیل تطبیقی، بین مردان ۱۷ تا ۳۲ ساله در ارمنستان تعداد افراد سازگار با شرایط خدمت سربازی ۵۵۰ هزار بود، در حالی که این شاخص در آذربایجان به ۱٫۳ میلیون نفر می‌رسید. افزون بر این، تعدادی از نظامیان هر دو طرف خدمت سربازی خود را در دوران شوروی در واحدهای نظامی پشت سر گذاشته، در جنگ شوروی در افغانستان حضور پیدا کرده و واجد پیشینهٔ نظامی بودند. و لیکن به دلیل اینکه دولت شوروی تبعیض قومیتی نسبت به آذربایجانیان قائل بود، سربازان اهل آذربایجان دوره خدمت سربازی خود را بیشتر در یگانهای ساختمانی سپری می‌کردند، نه در لشکرهای جنگی. با اینکه تا وقوع جنگ قره‌باغ چند تا مدرسهٔ عالی نظامی در آذربایجان دایر گردیده بود، ولی ناآزمودگی سربازان آذربایجانی بر نتایج این جنگ اثراتی گذاشت. گلبدین حکمتیار، جنگ‌سالار افغانستانی در دوران جنگ قره‌باغ به ارتش جمهوری آذربایجان یاری می‌رسانید. تعداد تلفات جانی نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان در این جنگ ۱۱٫۵۵۷ نظامی را شامل می‌شود.
=== درگیری‌های آوریل سال ۲۰۱۶ === جنگ موسوم به درگیری‌های آوریل که، از بامداد آوریل ۲ سال ۲۰۱۶ بین نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان و نیروهای مسلح ارمنستان و نیروهای جمهوری خودخواندهٔ قره‌باغ به وقوع پیوست، شدیدترین جنگ پس از امضای آتش‌بس بین دو کشور در سال ۱۹۹۴ به حساب می‌آید. در نتیجهٔ این درگیری‌ها، نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان توانستند بلندی‌های واقع در مجاورت روستای تالیش و ده سی سولان شهرستان ترتر، ارتفاعات لهله‌تپه و روستای «جوجوق مرجانلی» شهرستان جبراییل، روستای «گلستان» شهرستان گورانبوی، دهکده «قازاق‌ها» ی ترتر و راه‌هایی در مجاورت روستای ماداغیس ترتر را باز پس بگیرند.
== ساختار == نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان شامل زیرمجموعه‌های ذیل می‌شود:
=== نیروی زمینی جمهوری آذربایجان === بر پایه برآوردهای سال ۲۰۲۶ «مؤسسه بین‌المللی مطالعات راهبردی» (IISS) بریتانیا، نیروی زمینی جمهوری آذربایجان حدود ۵۷٬۰۰۰ نفر نیرو دارد. این مؤسسه از سال ۲۰۰۷ یا پیش از آن نیز اعلام کرده است که حدود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر از نیروهای ذخیره آذربایجان در ۱۵ سال گذشته خدمت نظامی را گذرانده‌اند. سایر نیروهای شبه‌نظامی این کشور شامل نیروهای داخلی وزارت کشور با حدود ۱۲٬۰۰۰ نفر و بخش زمینی سرویس مرزبانی دولتی با حدود ۵٬۰۰۰ نفر هستند. همچنین در فاصله سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰، حدود ۲٬۵۰۰ نفر از اعضای گارد ملی نیز می‌توانستند به نیروی زمینی ملحق شوند. جمهوری آذربایجان برای تقویت نیروهای مسلح خود و آموزش نظامیان با کمک ترکیه، قراردادهای متعددی امضا کرده است. این کشور طی ۱۵ سال گذشته نیروهای نظامی خود را برای احتمال درگیری با نیروهای ارمنستان در منطقه قره‌باغ کوهستانی آماده کرده است. نیروی زمینی جمهوری آذربایجان از پنج سپاه تشکیل شده است:
سپاه یکم ارتش (سپاه بردعه)؛ مستقر در نزدیکی گنجه سپاه دوم ارتش (سپاه بیله‌سوار/بیلاقان) مستقر در مقابل مناطق تحت کنترل ارمنستان و بخشی از آن در مرز جمهوری آذربایجان و ایران سپاه سوم ارتش (سپاه شمکیر)؛ مستقر در مقابل مناطق تحت کنترل ارمنستان سپاه چهارم ارتش (سپاه باکو) مسئول دفاع از شبه‌جزیره آب‌شوران و مناطق ساحلی ارتش مستقل ترکیبی نخجوان؛ مستقر در جمهوری خودمختار نخجوان نیروی زمینی آذربایجان شامل ۲۳ تیپ تفنگدار موتوری، یک تیپ توپخانه، یک تیپ راکت‌انداز چندگانه و یک هنگ ضدتانک است. بر اساس گزارش «توازن نظامی» مؤسسه IISS در سال ۲۰۰۷، این نیرو حدود ۴۰ سامانه پدافند هوایی موشکی از انواع SA-13 Gopher، SA-4 Ganef و SA-8 Gecko در اختیار داشت که برای پشتیبانی از نیروهای زمینی در میدان نبرد به‌کار گرفته می‌شدند.
==== مأموریت‌های برون‌مرزی نیروی زمینی ==== نیروهای حافظ صلح جمهوری آذربایجان عمدتاً از نیروی زمینی تأمین می‌شوند، هرچند نیروهای داخلی وزارت کشور نیز در این مأموریت‌ها مشارکت دارند. در مارس ۲۰۱۱، تعداد ۹۴ نظامی آذربایجانی در چارچوب «نیروی بین‌المللی کمک به امنیت» (ISAF) در افغانستان مستقر بودند. پیش از آن نیز نیروهای آذربایجانی در عملیات‌های حافظ صلح در کوزوو و عراق حضور داشتند. یگان اعزامی آذربایجان به عراق شامل ۱۴ افسر، ۱۶ درجه‌دار و ۱۲۰ سرباز بود که در مجموع ۱۵۰ نفر را تشکیل می‌داد. این یگان از اوت ۲۰۰۳ مسئولیت حفاظت از نیروگاه برق‌آبی و مخزن سد حدیثه را بر عهده داشت. در دسامبر ۲۰۰۸، آذربایجان نیروهای خود را از عراق خارج کرد.
=== نیروی هوایی و پدافند جمهوری آذربایجان === نیروی هوایی و پدافند هوایی جمهوری آذربایجان شاخه‌ای یکپارچه از نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان است که وظیفه تأمین امنیت هوایی و دفاع از حریم هوایی کشور را بر عهده دارد. حدود ۸٬۰۰۰ نفر در این نیرو خدمت می‌کنند. نیروی هوایی جمهوری آذربایجان، در ۱۴ فوریه سال ۱۹۹۲ به عنوان یک بخش جداگانه نیروهای مسلح تأسیس شده‌است. بر پایه آمار سال ۲۰۰۷، نیروی هوایی و پدافند هوایی آذربایجان حدود ۱۰۶ فروند هواپیما و ۳۵ فروند بالگرد در اختیار داشت. در همان سال، مؤسسه بین‌المللی مطالعات راهبردی (IISS) موجودی این نیرو را شامل ۳۷ فروند جنگنده، ۱۵ فروند هواپیمای تهاجمی پشتیبانی نزدیک، ۴ فروند هواپیمای ترابری، ۵۰ فروند هواپیمای آموزشی (از جمله ۵ فروند آموزشی رزمی)، ۱۵ فروند بالگرد تهاجمی و ۲۰ فروند بالگرد ترابری اعلام کرد. جمهوری آذربایجان دارای چهار پایگاه اصلی هوایی است. پایگاه هوایی ناصوسنایا محل استقرار جنگنده‌ها، پایگاه هوایی کوردامیر مقر یک هنگ بمب‌افکن، پایگاه هوایی گنجه محل استقرار هواپیماهای ترابری و پایگاه هوایی باکو-کالا محل استقرار یگان بالگردهای این نیرو است. علاوه بر این، چهار پایگاه هوایی دیگر نیز در این کشور وجود دارد که به نظر نمی‌رسد هواگردی به‌صورت دائمی در آن‌ها مستقر باشد. این پایگاه‌ها شامل پایگاه هوایی دولیار، فرودگاه نخجوان، پایگاه هوایی سنگاچال و پایگاه هوایی سیتالچای هستند. نیروی هوایی جمهوری آذربایجان از هواپیماهای جنگنده میگ-۲۹ که در سال ۲۰۰۶ از اوکراین خریداری شدند، به‌همراه جنگنده‌های میگ-۲۱، هواپیماهای تهاجمی سوخو-۲۴ و سوخو-۲۵ و همچنین هواپیماهای ترابری ایلیوشین ایل-۷۶ بهره می‌برد. در سال ۲۰۰۷، میگ-۲۹ به‌عنوان جنگنده استاندارد نیروی هوایی آذربایجان معرفی شد. در سال ۲۰۱۵، جمهوری آذربایجان مذاکراتی را با جمهوری خلق چین و پاکستان برای خرید جنگنده چندمنظوره جی‌اف-۱۷ تاندر آغاز کرد. همچنین جنگنده‌های رهگیر میگ-۲۵ که پیش‌تر در خدمت نیروی هوایی این کشور بودند، احتمالاً در فاصله سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ از خدمت خارج شدند. بخش بالگردی نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان عمدتاً در پایگاه هوایی باکو-کالا مستقر است. بر اساس گزارش مؤسسه بین‌المللی مطالعات راهبردی، این یگان از یک هنگ بالگردی شامل حدود ۱۴ تا ۱۵ فروند بالگرد تهاجمی میل-۲۴، ۱۲ تا ۱۳ فروند بالگرد ترابری میل-۸ و میل-۱۷ فروند بالگرد میل-۲ تشکیل شده است. آمار منتشرشده از سوی گروه اطلاعاتی جینز نیز تقریباً با این ارقام مطابقت دارد و تنها اختلافی جزئی در تعداد یک فروند هواگرد مشاهده می‌شود. در اواخر سال ۲۰۱۰، شرکت روسی روستورتول اعلام کرد که نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان قراردادی برای خرید ۲۴ فروند بالگرد تهاجمی میل-۳۵ام (هند-ئی) امضا کرده‌اند. این قرارداد موجب افزایش توان رزمی و پشتیبانی نزدیک هوایی یگانهای زمینی آذربایجان شد. نیروی هوایی آذربایجان همچنین تعدادی هواپیمای آموزشی پیشرفته ال-۳۹ را در اختیار دارد. افزون بر این، نیروهای مرزبانی جمهوری آذربایجان و انجمن داوطلبانه دفاع، میهن‌پرستی و ورزش از هواپیماهای آموزشی سبک یاکولف برای آموزش خلبانان و مأموریت‌های پشتیبانی استفاده می‌کنند. جمهوری آذربایجان برای حفاظت از حریم هوایی خود از سامانه‌های موشکی پدافند هوایی و شبکه‌های راداری بهره می‌برد. این کشور دست‌کم دو گردان از سامانه پدافند هوایی اس-۳۰۰ پی‌ام‌یو-۲ را در اختیار دارد که از پیشرفته‌ترین سامانه‌های موشک زمین‌به‌هوا در منطقه به شمار می‌روند. نیروهای پدافند هوایی آذربایجان همچنین دو آتشبار سامانه اس-۲۰۰ گامون را در نزدیکی شهرهای باکو و مینگه‌چویر عملیاتی کرده‌اند. استقرار سامانه اس-۳۰۰ پی‌ام‌یو-۲ به‌عنوان جایگزینی منطقی برای سامانه‌های قدیمی‌تر اس-۳۰۰ تلقی می‌شود و امکان پوشش بخش عمده‌ای از قلمرو جمهوری آذربایجان را فراهم می‌آورد. علاوه بر این، آذربایجان حدود ۱۰۰ سامانه موشکی پدافند هوایی از انواع اس-۷۵ دوینا، اس-۱۲۵پیچورا و اس-۲۰۰ گامون را در مواضع ثابت در اختیار دارد. این سامانه‌ها عمدتاً در اطراف باکو و مناطق مرکزی کشور مستقر شده‌اند تا پوشش پدافندی مناسبی بر فراز بخش بزرگی از فضای هوایی آذربایجان ایجاد کنند. بررسی‌های انجام‌شده در اوت ۲۰۱۱ نشان داد که با خرید سامانه‌های موشکی زمین‌به‌هوای اس-۳۰۰، یکی از مهم‌ترین نقاط ضعف شبکه پدافند هوایی جمهوری آذربایجان برطرف شده است و توان دفاع هوایی این کشور به‌طور قابل توجهی افزایش یافته است. آذربایجان همچنین میزبان یکی از ایستگاه‌های هشدار زودهنگام دوران اتحاد جماهیر شوروی بود. ایستگاه راداری قبله (گابالا) یک سامانه راداری آرایه فازی دوجهته به‌شمار می‌رفت که توسط نیروهای فضایی روسیه اداره می‌شد. قرارداد بهره‌برداری از این تأسیسات در سال ۲۰۰۲ میان دو کشور امضا شد و قرار بود در سال ۲۰۱۲ به پایان برسد و پس از آن ایستگاه به دولت جمهوری آذربایجان بازگردانده شود. بر اساس این قرارداد، روسیه سالانه ۷ میلیون دلار برای استفاده از این تأسیسات به آذربایجان پرداخت می‌کرد. برد عملیاتی رادار قبله تا ۶٬۰۰۰ کیلومتر می‌رسید و این سامانه برای شناسایی پرتاب موشک‌های بالستیک قاره‌پیما، حتی از مناطق دوردستی مانند اقیانوس هند، طراحی شده بود. در دسامبر ۲۰۱۲، روسیه اعلام کرد که مذاکرات دو کشور برای تمدید قرارداد به نتیجه نرسیده است و استفاده از ایستگاه راداری قبله را متوقف کرده است. در پی آن، این تأسیسات به جمهوری آذربایجان بازگردانده شد و تمامی تجهیزات آن جمع‌آوری و به روسیه منتقل گردید. پس از تعطیلی این پایگاه، روسیه پوشش راداری منطقه را از طریق ایستگاه راداری آرماویر تأمین می‌کند.
=== نیروی دریایی جمهوری آذربایجان === نیروی دریایی جمهوری آذربایجان از مجموعه سه‌گانه نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان به‌شمار می‌رود، که قدمت آن به ۵ اوت سال ۱۹۱۸، زمانی که دولت جمهوری دمکراتیک آذربایجان نیروی دریایی خود را بر اساس ناوگان سلطنتی روسیه در دریای خزر در آذربایجان تأسیس و مستقر کرد، بازمی‌گردد. این نیرو پس از فروپاشی شوروی، بخش‌هایی از تجهیزات و ناوگان ناوتیپ خزر را تصاحب کرد.
=== نیروهای داخله جمهوری آذربایجان === نیروهای داخله جمهوری آذربایجان یکی از زیرمجموعه‌های نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان تلقی می‌گردد، که دسامبر سال ۱۹۹۱ تأسیس شد.
=== گارد ملی جمهوری آذربایجان === گارد ملی جمهوری آذربایجان به فرمان شماره ۵۲۴ رئیس‌جمهوری آذربایجان مورخ ۲۵ دسامبر سال ۱۹۹۱ تأسیس شد، که از زیرمجموعه‌های خدمت دولتی محافظت ویژه جمهوری آذربایجان می‌باشد. بر پایه آمار سال ۲۰۰۷، تعداد پرسنل کارد ملی ۲۵۰۰ نیروی عمل‌کننده بود.
=== نیروی مرزبانی جمهوری آذربایجان === نیروی مرزبانی جمهوری آذربایجان بر اساس دستور شماره ۷۴۰ رئیس‌جمهور آذربایجان به تاریخ ۳۱ ژوئیه سال ۲۰۰۲ تأسیس شد. نیروی مرزبانی جمهوری آذربایجان یک قوه مجریه مرکزی می‌باشد، که اجرای تعهدات تعیین شده بر اساس قوانین جمهوری آذربایجان راجع به حفاظت از مرزهای دولت را بر عهده دارد.
=== خدمت دولتی محافظت ویژه جمهوری آذربایجان === خدمت دولتی محافظت ویژه جمهوری آذربایجان یک قوه مجریه مرکزی می‌باشد، که مسؤولیت حفاطت از ادارات مهم دولتی و ادارات مهم حفاظت شده و نیز سازماندهی استفاده، امنیت و پیشرفت ارتباطات ریاست جمهوری، شبکه ارتباطی ویژه دولت و شبکه‌های خاص سیستم‌های ارتباطی و مخابراتی نهادهای دولتی را عهده‌دار است.
نگارخانه
== جستارهای وابسته == ذاکر حسنف وزارت دفاع جمهوری آذربایجان نیروی هوایی جمهوری آذربایجان نیروی زمینی جمهوری آذربایجان نیروی دریایی جمهوری آذربایجان خدمت دولتی محافظت ویژه جمهوری آذربایجان
منابع
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Azerbaijani Armed Forces». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۸ فوریه ۲۰۱۴. https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/aj.html بایگانی‌شده در ۹ ژوئیه ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine ۲۶ ژوئیه 2018 Azərbaycan Silahlı Qüvvələrin 100 illiyi münasibətilə keçirilən hərbi parad