نقشهٔ خانواده
.jpg?width=1000)
ارزشمندترین تجهیزاتِ اضطراری یک وسیله نیست — نقشه‌ای است که همهٔ اعضای خانوار از پیش می‌دانند. بلایا خانواده‌ها را پراکنده و گوشی‌ها را دقیقاً وقتی از کار می‌اندازند که مردم بیش از همه به یافتنِ یکدیگر نیاز دارند.
نقشه چه چیزهایی را از پیش روشن می‌کند - کجا یکدیگر را ببینیم اگر جدا شدیم — یک نقطهٔ نزدیک، یک نقطه بیرون از محله. - چگونه تماس بگیریم اگر گوشی‌های محلی از کار افتادند (اغلب یک خویشاوندِ دوردست می‌تواند پیام‌رسان باشد). - چه کسی مسئولِ چه کسی است — کودکان، سال‌خوردگان، حیواناتِ خانگی. - شیرهای قطع کجایند برای آب، گاز و برق.
نوشتنِ این‌ها و یک‌بار مرورِ عملی‌شان برای دگرگونیِ یک بحرانِ آینده بس است. ارزش در کاغذ نیست؛ در این است که اندیشیدن از پیش انجام شده. وقتی اورژانس می‌رسد، خانوادهٔ آماده نقشه‌ای شناخته را اجرا می‌کند و خانوادهٔ ناآماده جرّوبحث و هراس می‌کند — و در آن نخستین دقیقه‌های آشفته، همین تفاوت همه‌چیز است.
کیفِ اضطراری
امداد و نجات در نخستین روزهای یک بلای بزرگ اغلب از توان خارج می‌شوند، پس به خانوارها توصیه می‌شود حدودِ هفتادودو ساعت خودکفا باشند.
یک کیفِ پایه - آب — به‌اندازهٔ چند روز — و مقداری خوراکِ فاسدنشدنی. - یک جعبهٔ کمک‌های اولیه و داروهای ضروری. - نور و برق: چراغ‌قوه، باتریِ یدکی، راهی برای شارژِ گوشی. - گرما: پتو یا پوششِ گرم. - مدارک: رونوشتِ شناسنامه و اوراقِ مهم، خشک‌نگه‌داشته. - پولِ نقد در اسکناسِ خُرد، چون سامانه‌های کارت ممکن است از کار بیفتند.
آن را بسته و کنارِ در نگه دارید تا در چند ثانیه برداشته شود. هدفِ کیف پیش‌بینیِ دقیقِ این‌که کدام بلا می‌آید نیست؛ پوششِ نیازهای مشترکِ تقریباً هر بلاست. آماده‌کردنش کنشی یک‌باره و آرام است که شما را از ده‌ها تصمیمِ شتاب‌زدهٔ بعدی می‌رهاند — همان فلسفهٔ نقشهٔ خانواده، این بار در موردِ وسایل به‌جای اطلاعات.
پس از حادثه
خطر وقتی لرزش می‌ایستد یا توفان می‌گذرد پایان نمی‌یابد. ساعات و روزهای پس از آن مخاطراتِ خود را دارند، و رفتارِ یک جامعه در آن هنگام تعیین می‌کند چه‌قدر خوب بهبود می‌یابد.
پس از حادثه چه چیزی مهم است - خطرهای تازهٔ فیزیکی: ساختمان‌های آسیب‌دیده، شیشهٔ شکسته، نشتِ گاز، آبِ آلوده، سیم‌های برقِ افتاده. - سرزدن به دیگران: همسایگان — به‌ویژه سال‌خوردگان، معلولان یا تنهایان — ممکن است گرفتار یا در شوک باشند. - انضباطِ اطلاعاتی: شایعه تند می‌پراکند و هراس و تصمیمِ بد می‌آورد؛ از کانال‌های رسمی پیروی کنید. - مراقبت از خود: استراحت، آب و پذیرشِ شوکِ روحی بخشی از کارآمد ماندن است.
حقیقتِ ژرف‌تر این است که جامعه‌ها، نه تنها خدماتِ امداد، خود را نجات می‌دهند. در تقریباً هر بلای بزرگ، بیشترِ مردم در نخستین ساعت‌ها به‌دستِ همسایگانِ معمولی نجات می‌یابند، نه حرفه‌ای‌های دور. آمادگی، سری آرام، و عادتِ سادهٔ هوای‌هم‌داشتن همان چیزی است که محله‌ای آسیب‌دیده را به محله‌ای روبه‌بهبود بدل می‌کند.